Marcel Szymko jest jednym z kilkunastu zawodników, którzy podpisali w listopadzie kontrakt zwany „warszawskim”. Co może powiedzieć o minionym i nadchodzącym sezonie oraz gdańskim mini żużlu?
![]()
Gdańszczanin w minionym sezonie wystąpił w zaledwie jednej imprezie. Było to ligowe starcie Polonii Piła z rozbitą kadrowo Speedway Wandą Kraków. Żużlowiec wywalczył trzynaście punktów z bonusem, a jedynym rywalem, który zdołał go pokonać był Stanisław Burza. Zawodnik w rozmowie z naszym korespondentem otwarcie mówił, że wierzy, że nie będzie to dla niego chwilowy powrót. Przynajmniej na tamten moment – był.
Konrad Cinkowski (speedwaynews.pl): – W lipcu podpisałeś kontrakt z Polonią Piła. To był jedyny klub, który wyciągał do Ciebie pomocną dłoń?
Marcel Szymko (Zdunek Wybrzeże Gdańsk): – Podpisałem kontrakt w majowym oknie transferowym. Polonia wydała mi się dobrym wyborem na tamten moment Wróciłem do Polonii po dziesięciu latach. Byłem nawet na treningu na którym, bez owijania w bawełnę, ale jeździłem bardzo dobrze.
– Dostałeś swoją szansę z rozbitą Wandą Kraków. Trzynaście punktów z bonusem to wynik z którego można być zadowolonym. Czułeś satysfakcję z tak okazałego powrotu do ligi czy był niedosyt, że poziom rywala nie był zbyt okazały?
– Pomyliłem się tylko w pierwszym biegu. Zrobiłem dobra korektę i potem już było w porządku. Przede wszystkim jazda może cieszyć. Na ekstremalnie trudnym torze jechałem naprawdę płynie i szybko. Chciałem jechać jak najlepiej, nie tylko wygrywać biegi. Dla tej drużyny należy się bardzo duży szacunek za to, wystartowali w tym meczu, ponieważ to na pewno nie było łatwe. Niedosyt był tylko taki, że Polonia nie powołała mnie na wcześniejsze mecze.
– Zostając zawodnikiem Polonii Piła wierzyłeś na większą liczbę startów, regularne występy czy i ty i klub od początku zdawaliście sobie sprawę, że to będzie maksymalnie raz czy dwa?
– Liczyłem na większą ilość startów, szczególnie po dobrych treningach, ale nie miałem żalu za to, że nie byłem powoływany do meczów. Myślę, że każdy ma prawo popełnić błąd.
– A występy np. w towarzyskich imprezach czy za granicą? Nie interesowały Cię czy po prostu ciężko jest się gdzieś „wbić”?
– Takie starty najczęściej załatwiają menedżerowie. Samemu ciężko jest cokolwiek zdziałać. Od dłuższego czasu próbuję samemu wynegocjować kontrakt w Wielkiej Brytanii, ale tam Polacy mają chyba… kiepską opinię. Zresztą niesłusznie. Moje pokolenie zaczynało na mini torze, więc krótkie tory nie są dla mnie problemem.
– W listopadzie podpisałeś kontrakt „warszawski” w Wybrzeżu. Jaki masz wobec tego plan na siebie w sportowym życiu na sezon 2020?
– Chciałem podpisać w Pile, ale wiedziałem już, że klub nie wystartuje, zanim to zostało ogłoszone. Potem były rozmowy z innymi klubami, ale pojawiły się inne przeszkody. „Warszawski” w Gdańsku był rozsądnym rozwiązaniem. Cały czas liczę na to, że dogadam się w klubie, który mam na celowniku. Chciałbym jak najwięcej jeździć. Jestem zdeterminowany, żeby osiągnąć sukcesy krok po kroku.
– Nie myślałeś o tym, by spróbować swoich sił za granicą na tamtejszej licencji? Ścigał się tak w Czechach Piotr Dziatkowiak, w Niemczech Marcin Sekula.
– Nie wydaje mi się, aby to było dla mnie korzystne. Brałem pod uwagę starty w Anglii, ale nie doszło to do skutku.
– Krzysztof Bas w jednej z rozmów ze mną (TUTAJ) przyznał, że druga liga powinna być zamknięta dla obcokrajowców. Z kolei jakiś czas temu ktoś zasugerował, że powinien powstać czwarty pułap ligowy w naszym kraju dla zawodników jak Ty, Wojtek Lisiecki, Bartek Szymura, którzy próbują wrócić do ścigania na wyższym poziomie oraz dla juniorów. Co o tym sądzisz?
– Pomysł drugiej ligi bez obcokrajowców nie jest niczym nowym. Nie byłoby wtedy potrzeba czwartej ligi. Mój ojciec od wielu lat mówił o tym, jako trener i jako działacz. Wydaje mi się to naturalną sprawą, biorąc pod uwagę fakt, że mamy dużo chętnych zawodników do jazdy. Zagraniczni zawodnicy w drugiej lidze nie są potrzebni. Jeśli są lepsi od Polaków – okej, niech jeżdżą. Ale w Ekstralidze albo na jej zapleczu.
– Porozmawiajmy trochę o mini żużlu. Jaki był sezon 2019 dla twoich podopiecznych z GKŻ Wybrzeża?
– Był to ciężki sezon, bo borykaliśmy się z różnymi trudnościami, ale to jest normalne. Takie jest życie i taki jest sport. Były tez sukcesy. Srebro indywidualnie wywalczył Mateusz Łopuski, w parach chłopakom udało się wywalczyć srebro. W drużynówce do medalu zabrakło nam… pół punktu.
– A jaki może być sezon 2020?
– Czas pokaże. Będzie to sezon w którym będą ścigać się nowi zawodnicy. Będą się mogli rozwijać i pokazać większej publiczności. To będzie owocny sezon.
– Rozpoczęliście od złotego medalu Antoniego Kawczyńskiego w nieoficjalnych IMP w mini żużlu na lodzie (więcej TUTAJ). Czy można to rozpatrywać jako sukces i osiągnięcie tego młodego chłopaka czy jednak towarzyska impreza na lodzie nie powinna powodować hurraoptymizmu?
– Jest to duży sukces, ale nie mówiłbym tutaj o hurraoptymizmie. Nikt w niego nie popada. Antek w tym roku pierwszy raz jeździł na lodzie i szybko opanował tą sztukę. Chłopak ma bardzo duże możliwości. Zdajemy sobie z tego sprawę. Nieczęsto trafia się ktoś taki. Prawidłowo się rozwija i zdaje sobie sprawę z tego, że musi pracować.
– W sekcji 250cc i 80-125cc dojdzie zapewne do zmian kadrowych. Na „duży tor” przechodzi Jakub Staszewski, a na 250cc przesiada się Mateusz Łopuski?
– Zgadza się. Mamy też dwóch chłopców, którzy będą zdawać licencję w klasie 80-125cc – Eryk Kamińsi oraz Jakub Malina.
– Mówi się o rewolucji w polskim mini żużlu (więcej TUTAJ). Jak się zapatrujesz na te pomysły jako jeden ze szkoleniowców tych młodych chłopaków i czy to zmierza w dobrym kierunku?
– Najważniejsze, aby dzieci mogły się uczyć i rozwijać swoje możliwości. Dobrze, jeśli będą miały okazję do jak najczęstszych startów w zawodach. To, że niektórzy kończyli zawody po jednym wyścigu eliminacyjnym było trochę bezsensu…
– Jak twoim zdaniem najlepiej byłoby rozwiązać problem z IMP-em, gdzie jest wielu chętnych, a mało miejsc? Pomysł z podziałem na eliminacje północne i południowe z jednodniowym finałem dla najlepszych upadł…
– Myślę, że system z sezonu 2019 był kiepski. Zawodników startujących, bądź co bądź w finale, było po prostu za dużo, przez co poziom był mocno zróżnicowany. Sporo zawodników w ogóle nie jechało ze sobą w fazie zasadniczej. Najlepszym rozwiązaniem byłaby klasyczna dwudziestobiegówka, czyli system szesnastu zawodników – każdy z każdym. Moim zdaniem najpierw powinny odbyć się jednak eliminacje. W zależności od ilości chętnych – np. dwa półfinały, które wyłoniłyby faktycznie najlepszą szesnastkę. Wiadomo, że w trakcie sezonu na pewno kilku nowych chłopaków zda licencję, więc można byłoby zostawić jakąś furtkę. Szesnastka nie musiałaby być zamknięta na klucz.
źródło: inf. własna
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
