Sylwetkę Lasse Fredriksena czytelnikom naszego serwisu przybliżaliśmy w autorskim cyklu „Młodzi i gniewni”. Był on trzydziestym trzecim bohaterem, a artykuł na jego temat ukazał się pod koniec stycznia 2019 roku.
![]()
W minionym sezonie Norweg ścigał się głównie w krajach nordyckich – w ojczyźnie, w Szwecji czy w Finlandii. Zdobył srebrny medal indywidualnych mistrzostw Norwegii, a ambitna postawa zaowocowała m.in. kontraktem w lidze brytyjskiej, gdzie szansę da mu Edinburgh Monarchs.
Konrad Cinkowski (speedwaynews.pl): – Nie jesteś znanym w Polsce zawodnikiem. Powiedz coś o sobie na początek.
Lasse Fredriksen: – Nazywam się Lasse Madland Fredriksen i urodziłem się w 1997 roku. Na żużlu jeżdżę, odkąd skończyłem sześć lat.
– A jak się zaczęła twoja przygoda ze speedwayem?
– W 2003 roku mój tato zaprowadził mnie na stadion w Elgane i… od tamtej pory się ścigam. Moje zainteresowanie do żużla przeszło oczywiście z taty i dziadka, choć tak naprawdę nie słyszałem o tym sporcie, dopóki sam się w niego nie zaangażowałem. W Norwegii nie jest to „duży” sport.
– Próbowałeś kiedykolwiek innego sportu?
– Grałem w piłkę nożną, ale żużel stał się moim życiem. Lubiłem także biegać, ale zawsze chciałem być blisko speedwaya.
– Kto jest twoim sportowym idolem?
– Lubię kilku zawodników, ale tak najbardziej to Rune Holtę za to, co osiągnął i że jest moim rodakiem. Zawsze lubiłem także oglądać Darcy'ego Warda, który był wielkim zawodnikiem.
– Na brak startów w tym sezonie narzekać nie mogłeś. Jeździłeś regularnie w Norwegii, Szwecji, a także w Finlandii. Byłeś też na pojedynczych wyjazdach m.in. w Polsce. Co możesz powiedzieć o ubiegłym roku w swoim sportowym wykonaniu?
– Zacząłem całkiem solidnie ten sezon, ale w czerwcu bardzo mocno rozbiłem głowę. Musiałem czekać sześć tygodni, aby znów jeździć i nie mogłem „wbić się” w ten rytm jazdy, choć bardzo chciałem prezentować się tak, jak na początku sezonu.
– Z których występów jesteś najbardziej zadowolony?
– Zdecydowanie są to dwa ostatnie mecze w lidze szwedzkiej dla Valsarny Hagfors. Osiągnąłem wtedy dobre wyniki na świetnym torze i oba mecze udało nam się wygrać.
– A rozczarowany? Masz takie turnieje, po których został ci ogromny niedosyt?
– Na pewno zawody w Vetlandzie na początku roku, gdzie nie zdobyłem żadnego punktu. Miałem pewne problemy z przygotowaniami do tych zawodów, więc mogłoby być lepiej, ale staram się nie szukać wymówek. Wiele się nauczyłem, wyciągnąłem wnioski i to jest najważniejsze.
– Na nowy sezon podpisałeś kontrakt w Allsvenskan League w Szwecji i SGB Championship w Wielkiej Brytanii. Do pełni szczęścia, wydaje się, brakuje ligi polskiej. Miałeś jakiekolwiek zapytania, oferty?
– Właściwie nie miałem żadnych ofert z polskich klubów. Gdybym miał, bardzo chciałbym przyjechać. Wierzę, że będzie mi to dane, bo wiem, że Polska ma największą i najlepszą ligę świata. Jestem bardzo zainteresowany startami w waszym kraju, to jest absolutny priorytet.
– Sezon, przynajmniej na razie, jest mocno storpedowany, ale zapewne wyznaczyłeś sobie na ten rok jakieś cele. Możesz je zdradzić?
– Moim głównym celem było osiągnięcie stabilnego poziomu w moim nowym klubie w Wielkiej Brytanii, a także bycie jednym z najlepszych zawodników w szwedzkiej Allsvenskan League. Wyznaczyłem sobie też cele związane z międzynarodowym ściganiem, gdzie głównym planem jest nabierane doświadczenia poprzez ściganie się z najlepszymi zawodnikami. Miejmy nadzieję, że będzie mi w ogóle dane wyjechać w tym sezonie na tor.
– Przenieśmy się do Norwegii. Co sądzisz o poziomie żużla w swoim kraju i czy wierzysz, że będzie on w przyszłości na jeszcze lepszym poziomie?
– Szczerze mówiąc, to żużel w Norwegii jest w tej chwili bardzo ograniczony, już w sumie od dłuższego czasu. Nie mamy tu wielu torów, a ludzie tak naprawdę niewiele wiedzą o tym sporcie. Mam nadzieję, że kiedyś wrócimy do poziomu sprzed… dwudziestu czy trzydziestu lat, ale teraz nie wygląda to dobrze.
– A jak wygląda kwestia sponsorów?
– Mamy kilku, których naprawdę doceniamy, ale poza tym większość płacę sam.
– Jesteś jedną z nadziei norweskiego żużla. A czy macie jeszcze jakichś utalentowanych młodych chłopaków, których nazwiska twoim zdaniem warto zapamiętać?
– Mamy Espena Solę oraz młodego Mathiasa Pollestada, który robi ogromne postępy. Myślę, że za kilka lat będzie świetnym zawodnikiem.
– Jak sobie radzisz w czasach pandemii koronawirusa?
– Gdy tylko mam możliwość, odbywam kilka treningowych kółek na torze w Elgane, a na co dzień pracuję na pełen etat. Mam nadzieję, że w końcu ruszy sezon…
– Dziękuję za rozmowę. Czy chciałbyś coś dodać na koniec?
– Bardzo dziękuję za rozmowę. Bądźcie bezpieczni. Przejdziemy przez to!
źródło: inf. własna
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
