Dziś 45. urodziny obchodzi Joonas Kylmäkorpi. Fin mimo wielkiego talentu do "klasyka" został legendą ścigania na długim torze. Niemniej, w tradycyjnej odmianie speedway'a również zapisał interesującą kartę w historii fińskiego żużla.
![]()
Joonas Kylmäkorpi urodził się 14 lutego 1980 roku w Sztokholmie. Z racji posiadania podwójnego obywatelstwa, łączył starty w Finlandii i Szwecji. Od najmłodszych lat przejawiał ogromny talent do żużla, czego dowodem było złoto mistrzostw Szwecji do lat 21. Zdobył je w 1999 roku, pokonując na torze w Norrköping po wyścigu dodatkowym Andreasa Jonssona. Dwa lata wcześniej został najlepszym juniorem Finlandii, wygrywając finał młodzieżowego czempionatu na torze w Haapajärvi.
I to właśnie kadrę Suomi reprezentował na arenie międzynarodowej. Jeszcze jako junior, bo w 2001 roku jako 21-latek pomógł Finom awansować do pierwszej edycji Drużynowego Pucharu Świata. Zarówno w eliminacjach w Debreczynie, jak i półfinale w Gdańsku był najlepszym zawodnikiem swojej reprezentacji. Nie wystarczyło to jednak na awans do barażu. Lepiej było rok później. Kylmäkorpi w półfinale wraz z Kaiem Laukkanenem zdobyli po dwanaście punktów i wprowadzili fińską kadrę do turnieju barażowego. W nim jednak nie odegrali żadnej roli.
Jeszcze lepiej Joonas spisał się w DPŚ rok później. W półfinale w Holsted zdobył aż szesnaście „oczek”, najmocniej stawiając opór faworyzowanym gospodarzem. Postęp też zaliczyła reprezentacja Finlandii, bowiem w turnieju barażowym zajęła przedostatnie miejsce.
Kylmäkorpi jeszcze dwa razy pojechał w Drużynowym Pucharze Świata, za każdym razem ratując honor swojej drużyny. W 2007 roku w Vojens zdobył sześć z jedenastu punktów Suomi, natomiast trzy lata później w King’s Lynn – dziewięć z czternastu.
Wystartował też w kilku turniejach Grand Prix, jednak bez jakichkolwiek sukcesów. W latach 2003-2004 pojechał w trzech zawodach, jednak nie był w stanie przebić się przez pierwszy eliminator. Na kolejny start w elicie musiał poczekać aż dziesięć lat. Wówczas cykl zawitał do Finlandii, a Joonas na torze w Tampere zdobył pięć oczek, wygrywając nawet jeden wyścig.
Gwiazda długiego toru…
Prawdziwym powołaniem Fina były jednak wyścigi na długim torze. W latach 2010-2013 wręcz zdominował światowy czempionat, zdobywając cztery tytuły mistrzowskie z rzędu. Częściej zwyciężali jedynie Gerd Riss oraz Simon Wigg. Dołożył do tego jeszcze dwa srebrne medale w sezonach 2006-2007 oraz brąz w 2014 roku.
…oraz zaplecza Ekstraligi
W Polsce reprezentował wiele klubów. Miał kilka nieudanych prób podbicia Ekstraligi, jednak najlepiej czuł się w rozgrywkach na drugim szczeblu. Co prawda wygrywał tę ligę trzykrotnie, jednak awans do Ekstraligi zaliczył tylko jeden. W 2007 roku był częścią zespołu Stali Gorzów, która wywalczyła promocję do najwyższej klasy rozgrywkowej, jednak nie był tam najważniejszą postacią. Znacznie większy wpływ miał na triumfy w lidze Lokomotivu Daugavpils w latach 2015-2016, jednak w myśl przepisów, awans Łotyszy do najlepszej ligi świata był niemożliwy. Sam Kylmäkorpi był wówczas gwiazdą nie tylko swoje drużyny, ale też i całych rozgrywek, notując średnią w okolicach 2,3 punktu na bieg.
Niestety, to właśnie sezon 2016 był ostatnim w karierze dla Fina. W grudniu 2016 roku podczas treningu doznał skomplikowanego złamania nogi, które uniemożliwiło mu dalsze uprawianie sportu i na początku sezonu 2017 ogłosił, że już nie będzie dłużej ścigać się na żużlu.
Joonas Kylmakorpizdjęcia: PIOTR KIN / SPEEDWAYNEWS.PL
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
Memoriał Petera Cravena
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
