Nie stworzę niczego nowego. Podam raczej odgrzewanego schaboszczaka, ale przecież on zawsze jest w cenie. Zresztą ten konkretny kotlet odgrzewało już wielu. I wciąż nie mamy dość. Ludzka natura lgnie do narzekania. Wiem to po sobie. I choćbym się zarzekał, że od dziś już koniec, to z naturą nie wygram. Ale czasem warto ponarzekać. Twórczo. Może coś się z tego urodzi?
![]()
Weźmy na tapetę zawody o najdłuższej nazwie na świecie: PGE Indywidualne Międzynarodowe Mistrzostwa Ekstraligi im. Zenona Plecha, nazywane przez niektórych pieszczotliwie „IMME”. Szkoda mi organizatorów, szkoda kibiców… Znów się okazało, że wielu przyjeżdża na imprezę z musu. Nie wchodzę w ich buty. Jeśli bolały kości, rozumiem decyzję o rezygnacji. Zastanawiam się tylko, czy podobnie byłoby w przypadku ligi lub rundy Grand Prix. Czy wtedy też jeden z drugim zjechałby z toru przed końcem widowiska? Albo testował silniki? Ile jeszcze kasy trzeba tutaj wyłożyć, żeby każdy pojechał na maksa?
A kibole to widzą i wnioskują, że lepiej obejrzeć Euro w telewizji niż – bądź co bądź – najlepiej obsadzony turniej roku. Przynajmniej w teorii. Czy na innym stadionie frekwencja skoczyłaby w górę? W Krośnie na pewno. W Gnieźnie i Ostrowie też. W Gdańsku już nie, bo tam próbowano wcześniej i wyszło jak wyszło. Bałtyk jest zawsze większą atrakcją. Organizacja IMME to wciąż duże ryzyko.
Jak w tym świetle ma się przepis o zmianie gospodarza finału Indywidualnych Mistrzostw Polski? Tutaj mam większe uwagi co do zasadności nowych ustaleń, bo – jakby nie patrzeć – zwycięzca ligi zawsze na tym korzystał. Faworyci byli u siebie, a fani z przyjemnością oglądali ten finał. Nigdy nie było tak łysych trybun jak teraz w Toruniu. Tradycja robi swoje. – My na tej imprezie nie zarabiamy, ale prestiż jest ogromny. Osiągnąć finał to duża sprawa – powiedział mi parę dni temu, na półfinale IMP w Krośnie, Sebastian Ułamek, który od pewnego czasu stara się ujarzmić niesfornego Oskara Polisa. Idzie ku dobremu, ale na Podkarpaciu jeszcze nie wyszło. I to nie tylko ze względów sportowych. Ja za Oskara trzymam kciuki, bo talent do żużla ma spory.
Pozwólcie, że cofnę się o kilka lat i zatrzymam na 2017 roku. W Pile zorganizowano bliźniaczy finał do IMME, tyle że dla pierwszoligowców. Duże święto dla ośrodka przy Bydgoskiej. Wielu kibiców, ładna pogoda, głód żużla. Kto popsuł imprezę? Zawodnicy. Jeden w ogóle nie przyjechał, drugi miał rozwolnienie i nie wychylił nosa z parkingu, trzeci narzekał na kostkę, czwarty na coś innego… W efekcie nadprogramowe starty łapały niedoświadczone młokosy z Piły, Paweł Staniszewski i Kacper Grzegorczyk. Z całym szacunkiem dla nich, to jeszcze nie ta półka. A ponieważ nie wszystkim się chciało, to i rezerwowych nie starczyło. Gdyby nie wygrana Norberta Kościucha, ówczesnego idola miejscowych, zawody w Pile stałyby się niezłym zakalcem. Dla telewizji i tak już były.
Wnioski? Tradycji nie zbudujesz na piasku (czytaj: na przestrzeni kilku lat). Dlatego potrzeba cierpliwości, trzeba kibicom dać czas. I może zafundować lepszy, mniej wakacyjny termin. Taka impreza na początku sezonu? Albo w październiku, dzień po finale Grand Prix? To byłoby coś! Wtedy hektary pustych krzesełek nie kłułyby w oczy, jak w połowie czerwca. Większy problem widzę w samych żużlowcach. Tu stawka jest inna niż prestiż, jak w przypadku IMP. Magnesem dla zawodników mogą być tylko pieniądze. Jak największe, rzecz jasna. Da się zrobić? Może i tak, ale czy gra jest warta świeczki?
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
