Niektórzy z nich kibiców bawią, inni przyrastają do danego zespołu na lata. Wszystkich sponsorów tytularnych łączy jedno – spory dopływ gotówki, który przekonuje klub do wpuszczenia obcej firmy do nazwy drużyny.
![]()
Taka forma promocji (firma pojawia się w każdym oficjalnym przekazie dotyczącym klubu, a także w mediach) oczywiście sporo kosztuje. Sponsoring tytularny jest więc najdroższą, ale zarazem zdecydowanie najbardziej efektywną formą promocji swojego biznesu w speedwayu. Sporo firm pojawia się więc na sezon lub dwa, a gdy marka stanie się wystarczająco rozpoznawalna – wraca do skromniejszej formy dotowania żużla. Ale… jak to się właściwie zaczęło?
Za czasów PRL-u również zdarzało się, że lokalne zakłady pracy wykładały sporo pieniędzy na sport. Wtedy działało to jednak trochę inaczej, zatem raczej nikt nie traktuje Apatora czy Falubazu jako sponsora tytularnego w dzisiejszym rozumieniu. Ostatni głośny konflikt zielonogórskiego klubu ze spółką Falubaz Polska najlepiej zresztą pokazuje, że to dwa zupełnie różne podmioty. O początkach tej formy dotowania drużyn można więc mówić dopiero w latach dziewięćdziesiątych.
Konkretnie – w roku 1991, gdy zmieniły się nazwy zespołów ligowych z: Tarnowa, Opola, Rzeszowa, Zielonej Góry i Wrocławia. Ten ostatni z wymienionych ma zresztą od tamtego momentu tego bądź innego sponsora tytularnego przez cały czas, zatem sezon 2019 jest już 29. z rzędu. Początkowo była to firma Aspro (1991–1992), później Polsat (1993–1996). W 1996 roku do Polsatu dołączyła firma Atlas, która zastąpiła w nazwie klasycznie znajdującą się tam Spartę. Mariaż WTS-u z Atlasem trwał 14 lat bez żadnej przerwy, co także jest rekordem. Być może pobiją go sami wrocławianie, gdyż firma Betard jedzie razem z nimi 10. sezon z rzędu.
Innym przykładem wiernego sponsora jest rafineria Lotos, która przez dwie dekady pod różnymi nazwami intensywnie wspierała żużel w Gdańsku. Łącznie w ten sposób udało się uzbierać 18 sezonów, co także jest rekordem, choć w tym wypadku nie było zachowanej ciągłości. Kilka lat temu jej miejsce zajął Tadeusz Zdunek, który oprócz dokonywania sporych inwestycji pełni także rolę prezesa Wybrzeża Gdańsk. Podobnie sytuacja wyglądała chociażby w Rzeszowie, gdzie rządziła Marta Półtorak z Marmy Polskie Folie, a także w Toruniu, gdzie właściciel Roman Karkosik promował w nazwie klubu Unibax.
Z drugiej strony są kluby, w których zmiany nazwy są bardzo regularne. Trzy ośrodki uzbierały już w swojej historii dwucyfrową liczbę sponsorów tytularnych. Przoduje tutaj Włókniarz Częstochowa, który poza dłuższymi epizodami z firmami Malma i Złomrex z żadną marką nie wytrzymał dotąd więcej niż dwa sezony. Pod Jasną Górą wiązali się dotąd z 12 różnymi sponsorami tytularnymi. Jednego mniej mieli dotąd w Gorzowie, a „dwucyfrówką” od tego roku mogą pochwalić się też w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie do listy dołączyły ostatnio dwie marki – Arged i Malesa.
Spośród polskich klubów najdłużej przed umieszczeniem sponsora tytularnego w nazwie drużyny bronili się w Lesznie. Dopiero od sezonu 2013 taką formą wsparcia „Byki” zostały objęte przez firmę Fogo. Jak więc łatwo wyliczyć, współpraca Unii z tą marką trwa już siódmy rok. Jest także w naszych rozgrywkach jeden zespół, który nigdy nie wpuścił obcej firmy do swojej nazwy. To łotewski Lokomotiv Daugavpils.
Sponsorzy tytularni w poszczególnych ośrodkach na przestrzeni lat:
Wrocław – 4 sponsorów tytularnych, 29 sezonów (najdłużej: Atlas 1996–2009)
Zielona Góra – 8 sponsorów tytularnych, 26 sezonów (najdłużej: Polmos 1995–2001)
Toruń – 6 sponsorów tytularnych, 26 sezonów (najdłużej: Unibax 2007–2014)
Gdańsk – 2 sponsorów tytularnych, 25 sezonów (najdłużej: Rafineria/Lotos 1992–1997; 1999–2000; 2003–2012)
Rzeszów – 7 sponsorów tytularnych, 23 sezony (najdłużej: Marma Polskie Folie/Marma 2004–2014)
Częstochowa – 12 sponsorów tytularnych, 22 sezony (najdłużej: Malma 1996–2001)
Gorzów – 11 sponsorów tytularnych, 21 sezonów (najdłużej: Pergo 1996–2002)
Bydgoszcz – 7 sponsorów tytularnych, 15 sezonów (najdłużej: Jutrzenka 1993–1999)
Grudziądz – 7 sponsorów tytularnych, 15 sezonów (najdłużej: MRGARDEN 2015–2019)
Lublin – 5 sponsorów tytularnych, 14 sezonów (najdłużej: Sipma 2002–2005; 2007)
Gniezno – 8 sponsorów tytularnych, 13 sezonów (najdłużej: Trilux 1998–1999; Fular 2005–2006; Lechma 2011–2012; Carbon 2013–2014; Car Gwarant 2018–2019)
Opole – 6 sponsorów tytularnych, 13 sezonów (najdłużej: Noban 1999–2002)
Ostrów Wlkp. – 10 sponsorów tytularnych, 12 sezonów (najdłużej: Lazur 2006–2009)
Piła – 5 sponsorów tytularnych, 10 sezonów (najdłużej: Euro Finannce 2017–2019)
Kraków – 3 sponsorów tytularnych, 10 sezonów (najdłużej: Realbud 1993–1996; Instal 2013–2016)
Poznań – 5 sponsorów tytularnych, 9 sezonów (najdłużej: Milion Team 2006–2009)
Rawicz – 4 sponsorów tytularnych, 8 sezonów (najdłużej: Rawag 2011–2015)
Tarnów – 2 sponsorów tytularnych, 7 sezonów (najdłużej: Tauron Azoty/Azoty Tauron/Grupa Azoty 2010–2012; 2014; 2017–2018)
Leszno – 1 sponsor tytularny, 7 sezonów (Fogo 2013–2019)
Krosno – 2 sponsorów tytularnych, 4 sezony (Leżajsk 1525 1998–1999; Judyta 2001–2002)
Rybnik – 3 sponsorów tytularnych, 3 sezony (Roger 1997; Energo Invest 1999; PGG 2019)
Łódź – 2 sponsorów tytularnych, 2 sezony (Sansot 1999; Inter Commerce 2000)
Machowa – 1 sponsor tytularny, 2 sezony (Rolnicki 1992–1993)
Źródło: inf. własna / archiwum: speedwayw.pl
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
