Piotr Markuszewski przez wiele sezonów zdobywał punkty dla macierzystego GKM-u Grudziądz. Jego największym, indywidualnym – jak sam podkreśla – sukcesem jest brązowy medal MIMP z Rzeszowa w 1995 roku. Później nie zawsze było już tak dobrze i kolorowo. W rozmowie z naszym portalem opowiada m.in. o głównych przyczynach zakończenia kariery w wieku 29 lat.
![]()
Łukasz Piekarski, speedwaynews.pl: – Czym dzisiaj, kilkanaście lat po zakończeniu kariery zajmuje się Piotr Markuszewski?
Piotr Markuszewski, były zawodnik GKM-u Grudziądz: – Po zakończeniu przygody z żużlem zacząłem pracować. Dzisiaj mam swoją firmę budowlaną. Ponadto wspólnie z żoną i synami zajmujemy się hodowlą owczarków niemieckich długowłosych.
– Skąd zamiłowanie do hodowli psów?
– Kontakt z czworonogami mam od bardzo dawna. Już od dziecka mieliśmy psy w domu, które bardzo kochaliśmy. Dzisiaj spełniamy się, w tym co robimy i mamy wymarzoną hodowlę.
– Nie ciągnie do pracy w żużlu? Co niektórzy kibice chętnie widzieliby Pana w roli trenera młodzieży w grudziądzkim klubie?
– Już teraz nie ciągnie mnie do pracy w sporcie. Miło słyszeć, że są jeszcze kibice, którzy myślą, że to byłby dobry pomysł.
– Były rozmowy w tym temacie z działaczami GKM-u, jeszcze przed zatrudnieniem Roberta Kościechy?
– W przeszłości do kilku rozmów z działaczami grudziądzkiego klubu doszło. Dzisiaj wiem, że postawienie na trenera Roberta Kościechę to bardzo dobry i trafiony wybór.
– Wsiada pan jeszcze czasem na motocykl, żeby wykręcić kilka kółek?
– Zawsze, kiedy mam nieco więcej czasu wsiadam na motocykl, żeby pościgać się trochę z amatorami. Zazwyczaj jeździmy albo w Grudziądzu, albo w Toruniu na Motoarenie.
– Współpracuje Pan z amatorskimi żużlowcami?
– Tak, współpracuję z amatorami. Podczas naszych spotkań staram się im podpowiedzieć i pokazać, to co w żużlu najistotniejsze. Muszę przyznać, że nawet fajnie im to wszystko wychodzi. Cieszę się, że nie brakuje takich zapaleńców i sympatyków „czarnego sportu”.
– Jak wygląda ta współpraca?
– Tak jak już wspomniałem, spotykamy się wspólnie na treningach. Koledzy w tym czasie dopytują mnie jak wyeliminować błędy, które najczęściej popełniają na torze.
– Pamięta pan swój pierwszy mecz w barwach GKM-u? Jak Pan go wspomina?
– Oczywiście, że pamiętam. Swój debiut w Grudziądzu miałem podczas meczu z Opolem. To był ogromny stres. Zaliczyłem kilka upadków, no ale wiadomo… byłem jeszcze młody i nie miałem zbyt wielkiego doświadczenie w jeździe i ściganiu się z rywalami.
– Zdobyty w Rzeszowie brązowy medal Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Polski uważa Pan za swój największy sukces w karierze?
– Jeśli chodzi o indywidualne sukcesy to myślę, że można tak przyznać. Doskonale pamiętam te zawody w Rzeszowie. Mieliśmy tam naprawdę silną obsadę.
– Jak wspomina Pan wspólną jazdę z Robertem Dadosem i Billym Hamillem?
– Billy Hamill był ówcześnie tak dobrym zawodnikiem, że niemal wszyscy braliśmy przykład z jego wspaniałej jazdy na torze. Robił tak właśnie między innymi Robert Dados, który dodatkowo bardzo szybko się rozwijał.
– GKM w tamtejszych czasach to jednak nie tylko Hamill i Dados. Skarżyński, Kempiński, Żurawski, czy też właśnie Pan. Super paczka chłopaków z Grudziądza. Nie do pomyślenia w obecnych czasach.
– W latach dziewięćdziesiątych do szkółek żużlowych zapisywało się bardzo dużo chłopaków. To właśnie między innymi z tego powodu w poszczególnych drużynach jeździło dużo miejscowych zawodników. W dzisiejszych czasach taka sytuacja jest praktycznie niemożliwa.
– W 1999 roku zdecydował się Pan na zmianę barw. Co najlepsze, trafił pan do największego rywala GKM-u – Apatora Toruń. Trudno było podjąć tamtą decyzję?
Na pewno nie było lekko odchodzić ze swojego macierzystego klubu. Niestety ówcześnie w Grudziądzu zaczęło brakować miejsca w pierwszym składzie. GKM zakontraktował wtedy do swojego zespołu Jarosława Szymkowiaka.
– Kiedy zaczynał Pan przygodę z żużlem wielu twierdziło, że zapowiada się pan na solidnego ligowego jeźdźca. Patrząc z perspektywy czasu, czego zabrakło, żeby w dorosłym speedwayu odgrywać czołowe role? Przeskok do I ligi po awansie w 1995 okazał się zbyt wysoko zwieszoną poprzeczką?
– Pamiętam tamten sezon i jeden szczególny moment. To był 1996 rok i słynne, przerwane derby Apatora z GKM-em. W pierwszym biegu zostałem podcięty na torze przez jednego z zawodników z Torunia. Z bardzo dużym impetem uderzyłem wtedy głową w dolną część bandy. Później okazało się, że doznałem silnego wstrząsu. Od tamtego czasu ciężko było mi odnaleźć się w żużlu.
– W którym momencie zdał Pan sobie sprawę, że pora kończyć karierę?
– O wszystkim zadecydowałem pod koniec 2003 roku. Nie zgodziłem się na słabsze warunki kontraktu, gdyż w tym czasie bardzo istotną rolę odgrywał sprzęt i odpowiednie jego przygotowanie. Trzeba było podjąć trudną decyzję. Z perspektywy czasu cieszę się, że skończyłem cało i zdrowo.
– Po latach pojawiła się myśl, że inaczej można było pokierować swoją karierą?
– Na pewno tak. Wydaje mi się, że pewne momenty i decyzje zupełnie inaczej bym mógł dzisiaj podjąć. Cieszę się mimo wszystko, że pozostawiłem po sobie ślad w grudziądzkim żużlu.
– Po 2003 roku pojawiały się jeszcze myśli związane z ewentualnym powrotem do ligowego ścigania?
– Oczywiście, że się pojawiały. Nie tylko po jednym sezonie, ale nawet i po czterech latach. Ostatecznie zdecydowałem się nie wracać już do ścigania i definitywnie zakończyć swoją przygodę z żużlem.
– Jak ocenia pan dzisiejsze funkcjonowanie grudziądzkiego klubu i tego wszystkiego, co dzieje się obecnie wokół GKM-u?
– Cóż mogę powiedzieć? Klub prowadzony jest bardzo dobrze. Widać jak wszystko się zmienia. Mamy wyremontowane trybuny, dobrze przygotowany parking dla aut obok stadionu. Wiadomo, że znajdą się i tacy, którzy chcieliby jeszcze więcej, ale niestety wszystko dzisiaj związane jest ściśle z finansami. Uważam, że powinniśmy się cieszyć z tego, że mamy tak piękny obiekt.
– Jak porówna pan żużel z czasów, kiedy był pan zawodnikiem, a tym, który oglądamy teraz?
– Zbyt dużo to się jednak nie zmieniło. Jak widać po Pawle Hlibie, można do żużla wrócić po pięciu latach i ścigać się jak równy z równym. Wielki szacunek dla Pawła.
źródło: inf. własna; autor zdjęć: Marta Prokopczyk
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
Memoriał Petera Cravena
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
