Długa przerwa międzysezonowa to idealny czas, by przyjrzeć się młodym i perspektywicznym zawodnikom, którzy lada moment mogą zająć miejsce w światowej czołówce. „Młodzi i gniewni” to autorski projekt redakcji speedwaynews.pl. W osiemdziesiątym dziewiątym odcinku przedstawiamy Iwana Bolszakowa.
![]()
W naszym cyklu najczęściej piszemy o zawodnikach, którzy dopiero rozpoczynają żużlową karierę albo nawet jeszcze nie wystartowali w zawodach na pięćsetce. Rzadko zdarza się, byśmy przedstawiali „młodego gniewnego”, który w sezon 2020 wejdzie już w roli seniora. Ale oto wyjątek od reguły: Iwan Bolszakow, chłopak, który ostatnim juniorskim rokiem udowodnił, że może być z niego spora pociecha.
Urodził się 24 maja 1998 roku, stąd też przygodę z juniorskim speedwayem zakończył w październiku 2019. Nie było to zakończenie z przytupem, ponieważ jego rosyjski zespół, STK Baszkiria Oktiabrskij, zajął ostatnie miejsce w lidze. Zanim jednak do tego doszło, o tym sympatycznym Rosjaninie usłyszało wielu kibiców żużla nie tylko w ojczyźnie.
Zacznijmy jednak po kolei. Od czego zaczęła się przygoda Iwana ze sportem żużlowym? – Byłem zupełnie małym chłopakiem, kiedy tata pokazał mi żużel – wspomina zawodnik. – Od razu spodobała mi się adrenalina, prędkość i konieczność ciągłej walki.
Ta sympatia pozostała do dziś. Pozostało też wsparcie rodziców, choć odkąd Iwan podpisał swój pierwszy kontrakt, z klubem Mega-Łada Togliatti, oprócz wsparcia pojawił się też strach, że syn będzie uprawiać tak niebezpieczny sport. Żużlowiec zauważa jednak, że rodzina nigdy nie była przeciwko jego pasji.
W 2014 roku szesnastoletni Iwan Bolszakow stał się częścią żużlowej rodziny jako zawodnik zespołu z Togliatti, aktualnego mistrza kraju. Nie dane mu było jednak pojechać w barwach drużyny, w której w bród było bardziej doświadczonych juniorów. Na swoją szansę musiał poczekać do kolejnego roku. I choć w sezonie 2015 pojechał w zaledwie jednym spotkaniu i trzech wyścigach, średnia 1,667 punktu na bieg dała mu trzeci wynik w drużynie, za Witalijem Biełousowem oraz Siergiejem Darkinem. W tym samym roku zadebiutował w Mistrzostwach Rosji Juniorów do lat 19 i zajął wysokie, piąte miejsce, w trakcie zawodów pokonując między innymi Romana Lachbauma czy późniejszego medalistę Mistrzostw Europy w ice racingu, Dmitrija Solannikowa.
W sezonie 2016 w mistrzostwach do lat 19 Iwan poprawił się o jedną pozycję i tylko jednego punktu zabrakło mu do włączenia się do walki o srebrny medal, za plecami niedoścignionego niemal Gleba Czugunowa. Wystąpił także w „tradycyjnych” Mistrzostwach Rosji Juniorów, gdzie wśród dwudziestu dwóch sklasyfikowanych zawodników zajął niezłą, dziewiątą pozycję. W pokonanym polu zostawił wtedy między innymi Pawła Łagutę oraz uznawanego za wielki talent Arsłana Fajzulina. W Mega-Ładzie startował już regularnie notował nie najgorsze rezultaty. Jednak był to najgorszy rok zespołu z Togliatti w ostatnim czasie – w trójzespołowej zaledwie lidze drużyna z Obwodu Samarskiego zajęła ostatnie miejsce. – W Rosji mamy silnych zawodników, tylko mało drużyn i nie jeździmy tak często, jak byśmy chcieli – komentuje podobne sytuacje zawodnik.
W sezonie 2017 w lidze rosyjskiej były już ponownie cztery drużyny, a Mega-Łada po raz kolejny w najnowszej historii została mistrzem, tylko że… już bez Iwana Bolszakowa w składzie. Chłopak zimą zdecydował się na zmianę otoczenia i trafił do zespołu z Oktiabrskiego. Ów był czerwoną latarnią rozgrywek i w sześciu meczach nie zdobył ani jednego punktu. Również indywidualnie był to kiepski rok dla Iwana, który w obu juniorskich finałach wylądował daleko poza strefą medalową, a w tym do lat 19 dodatkowo po dwóch biegach i defekcie zmuszony był się wycofać z dalszej rywalizacji.
Sezon nie skończył się jednak wcale tak źle. Jak opowiada zawodnik, jego dobry przyjaciel, Witalij Biełousow, polecił Iwana Polonii Bydgoszcz. Negocjacje nie trwały długo i już w okienku transferowym Rosjanin mógł się pochwalić pierwszym zagranicznym kontraktem. W polskim środowisku kibiców zaczęły się spekulacje, czy Bolszakow ma szansę zostać drugim Emilem Sajfutdinowem…
Rzeczywistość okazała się zupełnie inna. Iwan wystąpił w barwach Polonii zaledwie w jednym meczu, przegranym 28:62 pojedynku w Rawiczu. Nie pokonał w nim żadnego rywala, a kolejnej szansy nie otrzymał. Jak zdradza, problem nie leżał tylko w postawie w jednym spotkaniu – w końcu w roku 2018 w Polonii Bydgoszcz mało kto spisywał się na miarę przedsezonowych oczekiwań – ale także w kwestiach finansowych. Mimo to jednak uważa kontrakt z Polonią za najważniejszy moment w dotychczasowej karierze.
W 2018 roku Iwan miał także kontrakt z klubem Bundesligi – Wölfe Wittstock – jednak i z tej współpracy, z powodu trudności finansowych, niewiele wyszło. Również w ojczyźnie nie wiodło się najlepiej: zawodnik nie awansował do finału Indywidualnych Mistrzostw Rosji seniorów, a w juniorskim czempionacie po raz kolejny skończył poza podium. Klub z Togliatti, do którego Iwan powrócił po rocznej emigracji, także zakończył sezon bez fajerwerków, dopiero na trzecim miejscu, a nasz bohater należał do tych słabszych juniorów.
Przełomem dla Iwana był dopiero miniony sezon. Żużlowiec skupił się całkowicie na jeździe w ojczyźnie i wyszło mu to na dobre. Po powrocie do Oktiabrskiego stał się czołowym juniorem zespołu i zdobył dwucyfrowy wynik w jedynym wygranym meczu STK Baszkirii – starciu z Wostokiem Władywostok. Najważniejszym punktem sezonu okazały się jednak Indywidualne Mistrzostwa Rosji Juniorów. W tej imprezie Iwan przez cztery serie dość sensacyjnie prowadził z kompletem punktów. W swoim ostatnim starcie miał się zmierzyć z także walczącymi o medale Witalijem Kotlarem oraz Romanem Lachbaumem. Po fatalnym wyjściu ze startu zawodnik tak bardzo chciał wyprzedzić rywali, że upadł na tor i, siłą rzeczy, został wykluczony. – To były bardzo trudne zawody. Wszystko szło jak z płatka, ale upadek w ostatnim wyścigu wykluczył mnie z walki o złoty medal. Nawet nie pamiętam, co czułem bardziej: radość, że stoję na podium, czy to poczucie, że chciałbym być wyżej w ostatnim roku juniorskich startów – przyznaje Iwan.
Z dwunastoma punktami zawodnik reprezentujący STK Baszkirię Oktiabrskij musiał przystąpić do biegu dodatkowego z Fajzulinem o srebrny medal. Po rundzie zasadniczej z Iwana zeszło jednak powietrze i nie dał rady pokonać kolegi z zespołu. Stanął zatem w efekcie na najniższym stopniu podium, ale jednocześnie dał się pokazać jako perspektywiczny żużlowiec, co może mu pomóc w dorosłej karierze. – To będzie trudny sezon. Będę musiał pokazać, że mogę być dobrym seniorem. Problem polega na tym, że w Rosji jest mało klubów, a dużo zdolnych zawodników, wśród których trzeba znaleźć miejsce. Na pewno przyjdzie mi walczyć o pozycję w składzie.
To nie jedyne wyzwanie stojące przed młodym Rosjaninem. W 2020 roku ponownie ujrzymy go w drugiej polskiej lidze. Tym razem w barwach znanego już mu zespołu, „Wilków” z Wittstock. – Planuję jechać w marcu do Niemiec, wziąć udział w przedsezonowych treningach i trafić do podstawowego składu – deklaruje chłopak.
A co poza żużlem? Co oprócz żużla? – Lubię motocross. Zimą staram się jak najczęściej trenować na crossie – opowiada. – Mam też jakieś życie prywatne: mam dziewczynę, która zawsze mnie wspiera.
Gdy jednak pytam, co robiłby w życiu, gdyby nie był żużlowcem, Iwan stwierdza: – Zastanawiałem się nad tym, ale koniec końców nic nie przyszło mi do głowy.
Pozostaje zatem mocno trzymać kciuki, żeby planu B nie musiał szukać.
W dziewięćdziesiątym odcinku przedstawimy Wam niespełna 11-letniego miniżużlowca, który w dorosłym speedwayu może zostać nowym Piotrem Protasiewiczem albo Patrykiem Dudkiem. O kogo chodzi? Dowiecie się we wtorek, punktualnie o godzinie 20:00!
Od redakcji: Cykl „Młodzi i gniewni” jest publikowany w stałych terminach – we wtorki oraz piątki. Dodatkowe odcinki prezentowaliśmy na naszym portalu w dni świąteczne.
Źródło: inf. własna
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
