O ile rynek krajowych seniorów pretendujących do jazdy w PGE Ekstralidze jest niezwykle wąski, o tyle tak wielkich trudności nie powinno być ze znalezieniem chętnych na występy w niższych klasach rozgrywkowych. Problem w tym, że nadmiarowi polscy zawodnicy z czasem przestają prezentować sensowny poziom.
![]()
Przyczyna jest jasna. Żużlowcy pozbawieni możliwości regularnych występów nie mogą w warunkach zawodów sprawdzać i dopasowywać sprzętu, tracą także na własnej dyspozycji. O ile siedzący na ławie stranieri najczęściej występuje we własnej lidze i ma kontakt z rywalami, o tyle dla niektórych Polaków nasze rozgrywki są jedynymi. Co więcej, ten problem staje się wyraźniejszy, im bardziej schodzimy w dół.
W warunkach PGE Ekstraligi wymienić można trzech seniorów, którzy pełnili rolę rezerwowych. Kacper Gomólski, Krystian Pieszczek i Damian Dróżdż obniżyli loty i teraz planują zejście ligę niżej. Na nieregularność startów narzekał także Paweł Przedpełski, który często zmieniany był przez Jacka Holdera. Wszyscy oni mogli wprawdzie liczyć na dodatkowe starty w innych krajach, jednak o sezonie 2018 mimo wszystko będą chcieli jak najszybciej zapomnieć.
Na froncie pierwszoligowym wyraźnymi przegranymi mijającego sezonu byli: Artur Czaja i Robert Miśkowiak. Pierwszy z nich trafił do Rybnika, drugi pozostał w Łodzi. Oba zespoły zbudowane były według tego samego schematu – długa lista prezentujących wysoki poziom obcokrajowców, do tego wyraźny krajowy lider i dwóch kolejnych solidnych Polaków. Taki układ oznaczał, że któryś z polskich zawodników mogących być ważnym ogniwem w innej drużynie, w ROW-ie i Orle siedział na ławie. Efekt? Miśkowiak odjechał zaledwie trzy mecze (w dodatku zakończył sezon kontuzją) i cały rok może spisać na straty. Natomiast Czaja ostatecznie wyleciał ze składu w połowie sezonu. Gdy dostał szansę powrotu po poważnej kontuzji Dana Bewleya, wypadł katastrofalnie słabo nawet na tle spadkowicza z Piły, nie zdobywając choćby punktu.
Podobny problem mieli też ligę niżej w Poznaniu. Po tym, jak karierę dość niespodziewanie zawiesił Daniel Pytel, Iveston PSŻ pozostał z całą plejadą obcokrajowców i ledwie trójką Polaków. Zastrzeżeń nie można mieć do Marcela Kajzera, jednak ciągły kłopot był z obsadą pozycji drugiego krajowego seniora. Mateusz Borowicz wypadał słabo, jednak trener Tomasz Bajerski praktycznie nie miał pola manewru. Wszystko dlatego, że odstawiony w kwietniu Michał Łopaczewski po wskoczeniu do składu… okazał się jeszcze gorszy. Blisko dwa miesiące oglądania żużla tylko z parku maszyn zrobiły swoje i „Łopata” mimo najszczerszych chęci nie był w stanie rywalizować z doskonale wjeżdżonymi w sezon przeciwnikami. A przecież często radził sobie z nimi rok wcześniej, dość regularnie jeżdżąc w Kolejarzu Opole. Efekt? Spośród piątki pretendentów do fazy play-off, to właśnie Iveston PSŻ musiał obejść się smakiem.
O tym, jak trudny nawet dla doświadczonego żużlowca jest taki nagły powrót na tor, opowiadał po jednym ze spotkań Mariusz Puszakowski. 40-latek z różnych przyczyn zanotował 7 tygodni rozbratu z motocyklem w samym środku sezonu. – Pierwszy bieg to w takiej sytuacji zapoznanie się z torem i ułożenie jakoś sylwetki. Tak naprawdę to ja pomimo wygranego startu patrzyłem tylko, gdzie są rywale i czekałem, aż mnie wyprzedzą. Chciałem mieć trochę więcej miejsca, żeby móc na spokojnie złapać swój styl. Nie na tym to przecież polega, żeby od razu komuś zrobić krzywdę, prawda? – tłumaczył były już teraz zawodnik.
Z drugiej strony, stuprocentowa gwarancja startów dla polskich żużlowców też nie jest dobrym rozwiązaniem. O tym przekonali się w Gdańsku, gdzie duńskie trio często musiało sporo nadrabiać z powodu wahającej się dyspozycji Oskara Fajfera i Michała Szczepaniaka. Oni byli jednak nie do ruszenia ze składu, gdyż najzwyczajniej w świecie nie było ich kim zmienić. W Wybrzeżu już wyciągnięto wnioski. – Mieliśmy zbyt małe wsparcie w polskich zawodnikach i tę formację musimy wzmocnić. Z drugiej strony jeśli zakontraktujemy trzech Polaków, a jeden z nich nie dostanie szansy do jazdy, to praktycznie i tak pozostaniemy z dwójką zawodników. Polscy zawodnicy muszą mieć dużo jazdy, żeby być w formie, a w większości nie jeżdżą poza rodzimą ligą. Ten fakt na pewno w znacznej mierze wpływa na nasze działania – mówił jakiś czas temu prezes Tadeusz Zdunek w rozmowie z portalem trojmiasto.pl.
Co więc należałoby zrobić? W Gdańsku bardzo mocno rozważana była koncepcja z trzema krajowymi żużlowcami przewidzianymi do pierwszego składu. W takiej sytuacji Polacy mają zapewnione pole do rozwoju i regularne starty, jednak w przypadku poważnej obniżki formy czeka na nich bat w postaci gotowego do ścigania, objeżdżonego obcokrajowca. Podobne wnioski i pomysły na okienko transferowe pojawiły się w Poznaniu. A czy uda się je zrealizować, tego dowiemy się już za kilka dni. Bo choć biało-czerwonych na pierwszo- i drugoligowym rynku jest całkiem sporo, to z pewnością nie każdy klub zrealizuje swój plan A i ktoś będzie musiał uciekać się do mniej przemyślanych rozwiązań.
Źródło: inf. własna
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
