Okno transferowe za nami. Rozpoczyna się długie wyczekiwanie upragnionego sezonu żużlowego. Ponownie będziemy umilać naszym czytelnikom czas oczekiwania na początek rozgrywek, przypominając znakomite spotkania sprzed lat – zarówno z najnowszej historii Ekstraligi, jak i sprzed kilku, a nawet kilkunastu sezonów. W dziesiątym odcinku serii przypominamy starcie Fogo Unii Leszno z Klubem Sportowym Toruń z 2015 roku.
![]()
Sezon 2015 miał należeć do leszczyńskiej Unii. Po zdobyciu srebrnych krążków sezon wcześniej władze Fogo Unii otwarcie zapowiadały poprawę wyniku i pierwszy od 2010 roku mistrzowski tytuł. Już po zamknięciu okna transferowego klub spod znaku byka był stawiany jako murowany faworyt do walki o złoto. Do Fogo Unii dołączyli Tomas Hjelm Jonasson i Emil Sajfutdinow, który po rocznej przygodzie w Toruniu opuścił Gród Kopernika. Odejście Sajfutdinowa było sporym ciosem dla torunian, którzy po raz pierwszy od lat nie przystąpili do rozgrywek pod nazwą Unibax. KS Toruń wzmocnili Grigorij Łaguta i Kacper Gomólski, a także rewelacja sezonu 2014 w 1. lidze, Jason Doyle. Takie ruchy transferowe były wymuszone odejściem Tomasza Golloba i zawieszeniem Darcy'ego Warda.
Po niemrawym początku sezonu torunianie zaczęli się rozkręcać. Podopieczni Jacka Gajewskiego w zaległym meczu byli w stanie pokonać nawet ówczesnych mistrzów Polski, Stal Gorzów. Fogo Unia z kolei już na samym początku rozgrywek potwierdziła aspiracje do walki o najwyższe cele. W trzech kolejnych meczach leszczynianie nie dali szans rywalom, także wspomnianej Stali Gorzów, a postawić się „Bykom” zdołała tylko Stal, ale ta z Rzeszowa. W piątej kolejce na drodze leszczynian stanął KS Toruń, ale mecz w Lesznie miał być tylko formalnością, choć leszczyńsko-toruńskie batalie przez lata dostarczały fanom niesamowitych emocji. Mecze w Lesznie w latach 2011-2013 kończyły się remisami, więc mimo tego że Unia była faworytem, to kibice mogli po cichu liczyć na wielkie emocje.
Start do wyścigu juniorskiego (od lewej: O. Fajfer, Pi. Pawlicki, P. Przedpełski, B. Smektała) (slajd: nSport+)
Ci którzy liczyli na dobre ściganie, z pewnością się nie zawiedli. Po dwóch wyścigach fani leszczynian przecierali oczy ze zdumienia, albowiem zakończyły się one podwójnymi zwycięstwami przyjezdnych. Klęski Nickiego Pedersena i Piotra Pawlickiego były nie tylko niespodziewane, a przede wszystkim bardzo wyraźne. Mimo że junior gospodarzy w pierwszym wyścigu zastąpił kontuzjowanego Jonassona, to nie wykorzystał wiedzy o nawierzchni w wyścigu młodzieżowym i dał się pokonać Przedpełskiemu i Fajferowi.
Chwile przed upadkiem Pr. Pawlickiego (N) za metą 7. wyścigu. Doszło do kontaktu z G. Łagutą (Ż) (nSport+)
Mimo starań Przemysława Pawlickiego i Emila Sajfutdinowa gospodarze nadal pozostawali w tyle, a mozolne odrabianie strat rozpoczęło się dopiero w drugiej serii startów, jednak dzięki staraniom m.in. Jasona Doyle'a torunianie cały czas kontrolowali wynik spotkania. Stadion dosłownie zagotował się po siódmym wyścigu. Grigorij Łaguta do samej mety sprytnie blokował starszego z braci Pawlickich, także po zakończeniu wyścigu, co zakończyło się upadkiem zawodnika gospodarzy. Gdyby Adam Skórnicki nie zatrzymał brata „Shamka”, to kibice najprawdopodobniej byliby świadkami bójki pomiędzy Piotrem Pawlickim a rosyjskim zawodnikiem. Niezmiennie prowadzili torunianie.
Wielka radość Nickiego Pedersena (C) i Piotra Pawlickiego (N) po zwycięstwie w 9. gonitwie (slajd: nSport+)
Najbliżej gości Fogo Unia była po dziewiątej gonitwie. W niej dzięki świetnej postawie Nickiego Pedersena i walecznego na trasie Piotra Pawlickiego „Byki” podwójnie zwyciężyły, niwelując stratę do dwóch punkcików. Decydujące miały być następne wyścigi, a w nich głównym bohaterem znów był Pawlicki. Młody żużlowiec przeszarżował i zaliczył spektakularny upadek z ogromnym impetem uderzając o bandę. Siła była tak duża, że motocykl Pawlickiego otworzył bramę do parkingu w szczycie drugiego łuku. Sam zawodnik jednak niemal momentalnie wstał, lecz został wykluczony z powtórki. W dwunastym wyścigu Pawlicki dotknął taśmy, a jego starszy brat nie dał rady Doyle'owi. Na trzy wyścigi przed końcem torunianie prowadzili czterema „oczkami”.
Strata leszczynian znów się skurczyła, ale przed finałową gonitwą goście nadal byli w uprzywilejowanej sytuacji, a wszystko było efektem niesamowitego toku wydarzeń. Wykluczony za dotknięcie taśmy został wówczas Grigorij Łaguta, który wcześniej dwukrotnie kradł start. Zastąpił go Paweł Przedpełski, który poradził sobie z Pedersenem i Zengotą.
Kontakt pomiędzy Piotrem Pawlickim (N) a Chrisem Holderem (Ż) w 11. wyścigu. Sekundy przed upadkiem leszczynianina (slajd: nSport+)
Pod taśmą przed decydującym wyścigiem ustawili się Przemysław Pawlicki, Jason Doyle, Emil Sajfutdinow i Chris Holder. Stadion eksplodował po raz pierwszy, gdy na dojeździe do pierwszego łuku Sajfutdinow uporał się z rywalami i wysforował się na prowadzenie, a do drugiej eksplozji radości doszło okrążenie później, gdy Przemysław Pawlicki uporał się z Chrisem Holderem. Biało-niebieska euforia 11-tysięcznej publiczności trwała jednak dosłownie ułamki sekund, albowiem niemal równocześnie Jason Doyle przedarł się na prowadzenie i rozpoczął ucieczkę przed Sajfutdinowem. Rosjanin wychodził z siebie, ale na nic się to zdało – konsternacja na Smoczyku, Toruń górą! Australijczyk, który nie tak dawno startował w Rawiczu uciszył kibiców w Lesznie, a KS Toruń wygrał 46:44.
W przyszłym roku Doyle będzie jeździł w biało-niebieskim kevlarze leszczyńskiej Unii. Czy „kangur” będzie tak samo skuteczny jak w majowe popołudnie 2015 roku podczas swojego występu w Lesznie? Kibice Unii mogą zacierać ręce i z niecierpliwością oczekiwać startu przyszłorocznych rozgrywek.
źródło: inf. własna
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
