A gdyby tak siedem żużlowych narodowych reprezentacji zebrało się w jednym kraju i w przeciągu miesiąca rozegrało systemem ligowym mecze każdy z każdym, łącznie ponad dwadzieścia spotkań? Nierealne? Ale tak właśnie było w roku 1973!
![]()
Kibice żużlowi niekiedy z zazdrością spoglądają w kierunku tych piłkarskich, siatkarskich czy koszykarskich. W innych dyscyplinach nierzadko zdarza się, że reprezentacje narodowe rozgrywają ze sobą całe turnieje. W żużlu najczęściej musimy zadowolić się czwórmeczami. Jeśli już pojedynkują się w jakimś spotkaniu ze sobą dwie nacje, to najczęściej jest to jednorazowy wyskok. Ale bywały etapy w historii speedway’a, gdy próbowano to zmienić.
Nie wiadomo dokładnie kiedy zrodziły się pierwsze pomysły Ligi Światowej. Udokumentowaną próbę podjęto już w roku 1968. Wtedy postanowiono zorganizować ligę z udziałem czterech reprezentacji: Wielkiej Brytanii, Polski, ZSRR i Szwecji. Ze względów oszczędnościowych (lub jak kto woli – praktycznych) Anglicy rozegrali wszystkie mecze u siebie, łącznie z rewanżami. Pomiędzy 13. czerwca a 13. lipca wygrali więc najpierw dwukrotnie ze Szwecją, potem z ZSRR, a na koniec z Polską. Niestety poza tymi pojedynkami jeszcze tylko Polacy w październiku tego roku pojedynkowali się dwukrotnie z rywalami. Ich przeciwnikami byli żużlowcy ze Związku Radzieckiego. W Gorzowie zremisowaliśmy 39:39, a w Rybniku triumfowaliśmy 49:29. Rozgrywek nigdy więc nie dokończono.
Tabela:
| Lp. | Kraj | Mecze | Punkty | Małe punkty |
| 1. | Wielka Brytania | 6 | 12 | +126 |
| 2. | Polska | 4 | 3 | -24 |
| 3. | ZSRR | 4 | 1 | -70 |
| 4. | Szwecja | 2 | 0 | -32 |
W 1973 roku do Ligi Światowej zrobiono drugie podejście. Tym razem turniej patronatem objęła brytyjska gazeta, stąd pełna nazwa rozgrywek brzmiała Daily Mirror International Tournament. W Wielkiej Brytanii zjawiła się wtedy cała światowa czołówka. Ostatecznie w turnieju wystąpiło siedem reprezentacji: Anglia, Szwecja, Australia, Nowa Zelandia, Polska, ZSRR i łączony zespół norwesko-duński.
Zgodnie z zasadami każda ekipa pojedynkowała się z każdym rywalem raz. To dawało oczywiście sześć spotkań dla reprezentacji, łącznie 21 pojedynków w fazie zasadniczej. Potem czołowa czwórka awansowała do półfinałów. Ostatecznie cały turniej rozegrano w 19 dni, pomiędzy 26. czerwca a 14. lipca! Na starcie stanęły takie tuzy jak Peter Collins, Anders Michanek, Bernt Persson, Billy Sanders, Ivan Mauger, Barri Briggs, Ole Olsen, Dag Lovaas, Zenon Plech, Edward Jancarz, Władimir Gordiejew i wielu innych. Słowem – każda reprezentacja wystawiła najlepszych zawodników.
Zaczęło się jednak z problemami. Z powodu deszczu trzeba było odwołać pojedynki Anglików z Nową Zelandią, oraz Australii z Danią/Norwegią. Oba w tabeli oznaczono jako remisowe. Pierwszym de facto rozegranym spotkaniem był więc mecz Anglii ze Szwecją w Sheffield. Miejscowi po zaciętym boju triumfowali 40:38 a najwięcej punktów dla swoich drużyn zdobyli odpowiednio Reg Wilson (11) i Bernt Persson (10).
Kolejne dni przyniosły pewny triumf Szwecji nad ZSRR 49:29, wyrównane spotkanie teamu Dania/Norwegia z Nową Zelandią (40:37) oraz popis Anglików z Danią/Norwegią (48:30). W końcu 30 czerwca na tor w Halifax wyjechali Polacy, którzy pokonali ZSRR 42:36. Prym w naszych barwach wiedli Zenon Plech, Henryk Żyto i Edward Jancarz, którzy zdobyli po 10 punktów.
Później już niestety tak dobrze dla nas nie było. Pierwszego czerwca w Oxford ulegliśmy Australijczykom aż 23:54, a honoru naszej reprezentacji bronił praktycznie tylko Jan Mucha, który wywalczył 11 punktów. Potem ulegliśmy jeszcze wysoko 25:53 Nowej Zelandii i 35:43 łączonemu teamowi Danii/Norwegii. Awans do play-off wydawał się nierealny, zwłaszcza że przed nami były jeszcze pojedynki czołowymi ekipami z Anglii i Szwecji. I faktycznie z gospodarzami przegraliśmy 32:45, a z reprezentacją Trzech Koron 25:53. Ostatecznie zajęliśmy w tabeli przedostatnie miejsce.
Tabela po fazie zasadniczej:
| Lp. | Kraj | Mecze | Punkty | Małe punkty |
| 1. | Anglia | 6 | 11 | +78 |
| 2. | Szwecja | 6 | 8 | +63 |
| 3. | Nowa Zelandia | 6 | 7 | +49 |
| 4. | Australia | 6 | 7 | +13 |
| 5. | Dania/Norwegia | 6 | 7 | -3 |
| 6. | Polska | 6 | 2 | -102 |
| 7. | ZSRR | 6 | 0 | -98 |
W półfinałach czekały na kibiców pojedynki Anglii z Nową Zelandią i Szwecji z Australią. Gospodarze wygrali swoje spotkanie 48:30, pewnie awansując do finału. Dla Anglików 11 punktów zdobył Ray Wilson, a 10 – Terry Betts. Z kolei w barwach Nowej Zelandii 13 punktów przywiózł Ivan Mauger, 7 Barry Briggs, a 6 Ronnie Moore.
Drugi półfinał był jeszcze bardziej jednostronny, gdyż Szwedzi wygrali z Australią aż 51:27. Dla reprezentacji Trzech Koron Christofer Lofqvist i Anders Michanek zdobyli po 12 punktów, natomiast liderem żółto-zielonych był John Boulger z siedmioma “oczkami”.
Wszyscy więc z zapartym tchem oczekiwali na finał. Ten rozegrany 14. lipca 1973 roku na Wembley dostarczył spodziewanych emocji. W pierwszym biegu triumfował Wilson przed Lofqvistem, Ashbym i Holmqvistem. 4:2 dla Anglików, którzy po drugim biegu podwyższyli prowadzenie do 8:4. Szwedzi jednak się nie poddawali i po siódmym biegu doprowadzili do remisu po 21. Od tego momentu wszystkie biegi aż do końca kończyły się wynikami 3:3, ostatecznie w meczu więc również padł remis po 39.
Emocje sięgały zenitu – o końcowym triumfie w całym turnieju miał zadecydować bieg dodatkowy! Szwedzi desygnowali do niego Andersa Michanka, który zdobywając 11 punktów był najlepszym zawodnikiem swojej drużyny. Trudny orzech do zgryzienia mieli z kolei Anglicy. Po dziesięć punktów mieli na swoim koncie Malcolm Simmons i Terry Betts. Jako rezerwowi jednakże jako jedyni startowali po pięć razy. Wybór padł w końcu jednak na Petera Collinsa, który jako jedyny tego dnia pokonał wcześniej Michanka.
I to właśnie zawodnik Belle Vue Aces wyszedł najlepiej ze startu i prowadził. Michanek jednak nie odpuszczał i na wejściu w drugi łuk wszedł ostro pod Collinsa. Anglik upadł, sędzia stanął więc przed trudną decyzją. Ostatecznie zdecydował się wykluczyć Michanka. Ponad czterdziestotysięczna widownia oszalała z radości – Brytyjczycy wygrywają morderczy turniej na swojej ziemi! Ostatecznie turniej okazał się więc sukcesem zarówno sportowym jak i organizacyjnym. Dokonano czegoś, czego nikt wcześniej w świecie żużlowym nie zrobił.
Mimo bardzo udanego i emocjonującego turnieju tzw. ligę światową udało się powtórzyć jeszcze tylko raz. W roku 1975 ponownie pod nazwą Daily Mirror International Tournament wystąpiły jednak tylko cztery ekipy: Anglia, Szwecja, Australia i zespół Reszty Świata. To dało więc zaledwie sześć pojedynków. Ponownie triumfowali Anglicy – tym razem z kompletem punktów.
Tabela:
| Lp. | Kraj | Mecze | Punkty | Małe punkty |
| 1. | Anglia | 3 | 6 | +56 |
| 2. | Australia | 3 | 4 | -12 |
| 3. | Szwecja | 3 | 2 | -30 |
| 4. | Reszta Świata | 3 | 0 | -14 |
Jak więc widać w przeszłości, a konkretnie w sezonie 1973, udało się zebrać w jednym miejscu i w jednym czasie aż siedem reprezentacji narodowych. Kibice żużlowi mieli więc namiastkę prawdziwych dużych turniejów jakie często mają miejsce w innych dyscyplinach. Czyż nie byłoby cudownie podobny ujrzeć obecnie? Pojedynki pomiędzy Polakami, Anglikami, Szwedami, Duńczykami, Australijczykami, Rosjanami czy łączoną reprezentacją niemiecko-czeską mogłyby dostarczyć ogromnych emocji. Byłby to dla żużla ogromny skok marketingowy i organizacyjny. Wierzę w to, że jeszcze kiedyś dane nam będzie emocjonować się podobną imprezą.
Źródło: inf. własna
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
