Przyszedł czas na kolejną, już piątą część cyklu redakcji speedwaynews.pl, poświęconą obiektom żużlowym, na których dziś nie oglądamy już zawodów. W tej wracamy do naszego kraju i przybliżymy Państwu tor w… Sanoku.
![]()
Można rzec, że jest to temat „na czasie”, gdyż jak wielu kibiców pewnie wie, w marcu ice speedway powróci do Polski. A będzie to pierwszy raz po 2014 roku, kiedy to rozegrano ostatni turniej na owalu „Błonie” w Sanoku. O nim właśnie dzisiejszy odcinek z serii „Z(a)marłe tory”.
Początki lodowej odmiany speedwaya w Polsce sięgają lat sześćdziesiątych. Pierwsze, historyczne odbyły się dokładnie 21 lutego 1965 w Bydgoszczy. Triumfował tam słynny Mieczysław Połukard. W naszym kraju miały miejsce nawet rundy Indywidualnych Mistrzostw Świata. W 1995 i 1996 Grand Prix gościło na warszawskich Stegnach. Jednak przez to, że biało-czerwoni nie mieli rodzimych zawodników, nie udało się na dłuższą metę utrzymać organizacji takich imprez. Aż wreszcie w 2007 roku odbył się pierwszy, historyczny turniej na torze łyżwiarskim „Błonie” w Sanoku, w województwie podkarpackim.
Organizacja ice speedwaya w Sanoku była inicjatywą Pawła Ruszkiewicza i Arkadiusza Kucharskiego. Po próbach w 2006, rok później udało się utworzyć pierwszą edycję Ice Racing Sanok Cup. Mieliśmy wówczas już swojego reprezentanta. Zdzisław Żerdziński był polskim rodzynkiem w stawce. Ś.p. Grzegorz Knapp nie był jeszcze wtedy lodowym żużlowcem, a dopiero zaczynał się do tego sportu przygotowywać. Jego starania sprawiły, że wystartował już rok później w niezwykle ważnym wydarzeniu. Otóż w 2008, w Sanoku odbył się finał Indywidualnych Mistrzostw Europy.
Zawody w Sanoku, na prowadzeniu ś.p. Grzegorz Knapp (fot. PZM)
400-metrowy tor na stadionie mieszczącym trzy tysiące widzów okazał się dobrą „miejscówką” do rozgrywania międzynarodowych imprez. „Sprawdzian” w postaci finału IME przeszedł pomyślnie i już rok po tym zaczęto organizować w Sanoku rundy kwalifikacyjne do Indywidualnych Mistrzostw Świata. Grzegorz Knapp zaczął odnosić coraz lepsze wyniki, a kadra Polski się nieco poszerzała. Oprócz wspomnianych wcześniej dwóch „rajderów” ścigali się Piotr Hejnowski, Mirosław Daniszewski, Michał Widera, czy Paweł Strugała. Ostatni z wymienionych podzielił się z naszym serwisem wspomnieniami z toru „Błonie”.
– Sam tor był bardzo fajny, mi w zupełności odpowiadał. Wąskie łuki sprawiały, że można było na nim naprawdę szybko jechać. Ale jednocześnie było niebezpiecznie, sam zaliczyłem tam kilka niezłych „dzwonów” – mówił Paweł Strugała, były ice racingowy zawodnik. Szerokość owalu rzeczywiście nie była duża. Wynosiła ona 12,5 metra zarówno na prostych, jak i łukach.
– Tafla lodowa zawsze była tam w bardzo dobrym stanie. Chłopaki wkładali wszelkie starania, by wszystko dopięte było na „ostatni guzik”. W Sanoku naprawdę był wysoki poziom. Jeździłem po wielu torach w Europie i jestem w stanie stwierdzić, że ten był jednym z lepiej przygotowywanych. Nawet w holenderskim Assen nieraz nie było tak dobrego lodu, jak w Sanoku – doceniał Strugała dobrą jakość imprez na „Błoniach”. Pamiętajmy, że stadion w Sanoku jest na otwartej przestrzeni, więc pogoda miała wpływ na warunki w trakcie zawodów. Oczywiście sam tor był mrożony sztucznie od spodu. Minimalna warstwa musiała osiągnąć 15 centymetrów grubości.
Tor lodowy w Sanoku przygotowany na zawody (fot. arturbieniek.pl)
W 2013 roku przyszedł najważniejszy dzień dla polskiego ice speedwaya. Sanok dostał wówczas organizację finału Drużynowych Mistrzostw Świata. Polskie barwy reprezentowali Grzegorz Knapp, Mirosław Daniszewski i nasz rozmówca – Paweł Strugała. Biało-czerwoni zajęli w tym turnieju miejsce czwarte – tuż za podium. Podczas tych zawodów zdarzyło się, że niektórzy mieli zastrzeżenia, co do jakości sanockiego toru, co wcześniej nie występowało. O tym wydarzeniu wspomina uczestnik tych zmagań. – W 2013 roku podczas finału Drużynowych Mistrzostw Świata były rzeczywiście zastrzeżenia do stanu nawierzchni. Zgłosił je Franz Zorn. Ale według mojej opinii, nie były to szczere intencje. Tor był do jazdy, a Austriacy prowadzili po pierwszym dniu zmagań. Chcieli, aby drugi dzień nie doszedł do skutku, bo mieliby pewność, że wygrają. Ja to widzę właśnie w taki sposób – wspominał Paweł Strugała. Austriacy ostatecznie w drugim dniu zawodów przegrali z Rosjanami, a losy złotego medalu musiał rozstrzygać wyścig dodatkowy.
Tor w Sanoku widziany z lotu ptaka
– Bardzo mobilizowało mnie to, że miałem okazję wystartować pod polską flagą w tak ważnej imprezie, jeszcze na polskim stadionie. Byłem bardzo zaangażowany w ten występ. Ale ogólny całokształt funkcjonowania polskiej kadry ice speedwaya nie był dobry. Organizacja zawodów w Sanoku była dobrze zrobiona. Ale powodem tego, że na tym stadionie imprez już nie ma, jest to, w jaki sposób funkcjonowała cała reszta. To nie mogło się udać na dłuższą metę – stwierdził Paweł Strugała.
Po finale DMŚ w 2013 roku, odbyła się 7. edycja Ice Racing Sanok Cup. Na tym skończyła się historia zawodów na „Błoniach”. 22 czerwca 2014 zmarł tragicznie na belgijskim torze w Heusden-Zolder lider polskiej reprezentacji – Grzegorz Knapp. Po tym wydarzeniu, nie zorganizowano już turniejów w Sanoku. – Ze względu na śmierć Grzegorza Knappa i brak innych Polaków na światowym poziomie, zawodów w Sanoku w tym sezonie nie zorganizujemy. Wielkie lodowe ściganie wróci na "Błonie" w 2016 roku – mówił promotor polskiego ice speedwaya w 2014 roku. Tak się jednak nie stało. Jak mówi były kadrowicz Paweł Strugała, nie tylko to smutne wydarzenie było początkiem końca ice speedwaya. Miejmy nadzieję, że teraz w Tomaszowie Mazowieckim sport ten „odrodzi” się w Polsce i pójdzie „do przodu”.
Okładki historycznych programów sanockich imprez – wyjątkowo ładne, kolekcjonerskie wydania
(skan: Damian Kuczyński)
Źródło: inf. własna
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
