Paweł Ignaszak jest jednym z żużlowców-amatorów, którzy uprawiają ten sport w naszym kraju. Niewielu jednak wie, że nasz dzisiejszy bohater rywalizuje nie tylko z przeciwnikami na torze, ale także walczy z chorobą – stwardnieniem rozsianym.
![]()
Przygoda Pawła Ignaszaka z czarnym sportem trwa dopiero cztery lata, bowiem rozpoczęła się w 2015 roku. Nie jest w stanie przerwać jej nawet choroba, z którą zmaga się mój dzisiejszy rozmówca, chorujący na stwardnienie rozsiane. Wierzy on, że jego historia zmotywuje innych, by również się nie poddawali, tylko czerpali z życia wszystko, co najlepsze.
Konrad Cinkowski, speedwaynews.pl: Jak dawno i w jaki sposób rozpoczęła się Pana miłość do speedwaya?
Paweł Ignaszak, żużlowiec-amator AKŻ Rawicz: Kibicem żużla jestem już od dawna, bowiem mieszkałem niedaleko Bydgoszczy, więc często chodziłem kibicować miejscowej Polonii.
– Do grona żużlowców-amatorów dołączył Pan w 2015 roku. To była spontaniczna decyzja czy gdzieś w pana głowie było to już od lat?
– W lutym 2015 roku przeprowadziłem się do mojej żony, która powiedziała mi, że jest w okolicy grupa amatorów, którzy mają swoje motocykle żużlowe i trenują w Dalabuszkach. Kilka razy przejeżdżaliśmy obok tego toru, aż w końcu udało nam się trafić na trening. Poznaliśmy w ten sposób Tomka Kowala, który użyczył mi swojego motocykla. Po pierwszych kółkach wiedziałem, że chcę mieć też swój sprzęt i dołączyć do amatorów. Od dzieciaka interesowały mnie motocykle, miałem je różnego typu, ale wcześniej nie przeszło mi przez myśl, aby spróbować swoich sił na żużlu.
– Dlaczego?
– Jako nastolatek mieszkający z mamą nie miałem perspektyw, żeby jeździć na żużlu.
– Żona, rodzina, przyjaciele nie odciągali pana pomysłu jazdy na żużlu z powodu choroby?
– W mojej żonie mam bardzo duże wsparcie. Ba, wręcz mnie motywowała i namawiała, abym spróbował swoich sił. Gdy zsiadłem z motocykla widziała ten błysk w moich oczach. Bardzo mi pomaga, abym mógł się w tym spełniać. Jeśli chodzi o rodzinę to mało kto zdaje sobie sprawę, co znaczy jazda na żużlu.
– Czy fakt, że choruje pan na stwardnienie rozsiane w jakimś stopniu przeszkadza w jeździe czy to właśnie dzięki sportowi jest lepiej ze zdrowiem?
– Choruję już siedem lat, ale na szczęście potrafię się z nią „dogadać”. Miałem 21 lat, kiedy usłyszałem diagnozę. Od tego czasu choroba tylko mnie motywuje do spełniania moich marzeń. W jazdę na motocyklu żużlowym trzeba włożyć trochę wysiłku, więc jest to dla mnie w jakimś stopniu forma rehabilitacji. Stwardnienie rozsiane w dużym stopniu powoduje zaburzenia równowagi, dzięki jeździe na motocyklu mogę ćwiczyć jej utrzymywanie. Sport jest bardzo ważny, tym bardziej przy tego typu chorobie, dlatego jeżdżę na żużlu, a zimą na łyżwach. W tym roku spróbowałem także swoich sił na nartach. Mam nadzieję, że swoją historią zmotywuję innych do walki z chorobą.
– Czy najwierniejsi fani żużla, którzy chcieliby się wybrać na zawody amatorów w tym sezonie będą mogli ujrzeć pana w akcji w któryś zawodach?
– Na pewno wystartuję w cyklu Kaczmarek Electric Speedway Cup na torze w Rawiczu (25 maja – dop. red.). Może jeszcze uda się wystartować w innych zawodach. Czas pokaże.– Wraz z żoną zdecydowaliście się utworzyć stowarzyszenie Amatorskiego Klubu Żużlowego w Rawiczu. W jaki sposób w waszych głowach narodził się taki pomysł? Zasadniczo na Wielkopolsce macie kilka klubów, moglibyście spokojnie skupić się na samej jeździe w innym klubie.
– To nie był tylko nasz pomysł. Oprócz nas jest jeszcze kilka innych osób, które mocno zaangażowały się w to, aby stworzyć także w Rawiczu amatorski klub żużlowy. Klub RKS Kolejarz Rawicz był otwarty na nasze propozycje, więc po kilku spotkaniach ustaliliśmy szczegóły, co do możliwości trenowania przez amatorów na rawickim „Florku”.
– Czy chcąc dołączyć do AKŻ Rawicz trzeba spełniać jakieś warunki?
– Nie zastanawialiśmy się nad tym, bowiem o wszystkim decydujemy jako grupa. Na pewno trzeba mieć swój motocykl.
– Niegdyś w Polsce mieliśmy rozgrywki ligi amatorskiej, w których poziom był całkiem niezły. Myśli Pan, że kiedyś to wróci czy jednak obecnie umiejętności uczestników są zbyt zróżnicowane?
– Cykl Kaczmarek Electric Speedway Cup jest dla zawodników z podziałem na grupy według umiejętności zawodników i to jest dla nas prawie jak cykl Grand Prix, tyle że dla amatorów. Myślę, że to wystarczy.
– Mateusz Durkowiak z AKŻ Rawicz miałby pana zdaniem szanse na skuteczną rywalizację w 2. LŻ? Pytam, bo wielu sądzi, że tak, widząc jaką prezentuje on sylwetkę i jak sobie radzi na torze.
– Moim zdaniem Mateusz spokojnie dałby sobie radę w 2. Lidze Żużlowej. Ba! Myślę, że gdyby trafił pod oko dobrego trenera, mogłoby być z tego nawet coś więcej.
– Zapewne śledzi pan także poczynania Fogo Unii Leszno i Stainer Unii Kolejarza Rawicz. Jak pan ocenia początek rozgrywek dla obu klubów i przewidywania na pozycje na koniec sezonu?
– Uważam, że Fogo Unia Leszno sięgnie po trzeci z rzędu tytuł Drużynowego Mistrza Polsi, ponieważ mają najlepszych juniorów, a w większości drużyn właśnie punktów młodzieżowców brakuje. Co do Kolejarza, myślę, że ta młodziutka drużyna jeszcze pokaże na co ich stać i zobaczymy ich w fazie play-off.– Dziękuję za rozmowę i znalezienie kilku minut w tym świątecznym okresie. Wesołych Świąt!
– Również dziękuję i pozdrawiam.
źródło: inf. własna
zdjęcia: Natalia Walczak-Ignaszak
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
