Ostatni mecz eWinner 1. Ligi był wielkim świętem dla drużyny Cellfast Wilków Krosno. Ekipa z podkarpacia po raz pierwszy awansowała do najwyższej klasy rozgrywkowej, a duży udział w ostatecznym sukcesie miał Mateusz Szczepaniak.
![]()
Jak sam przyznaje, żużlowiec nie zawsze ma okazję jechać w meczu o tak dużym napięciu. – Dramaturgia tego spotkania była bardzo duża. Mogę powiedzieć, że wręcz był to jeden z najbardziej dramatycznych meczów w mojej karierze. Losy awansu ważyły się aż do ostatniego biegu. W piętnastym biegu serce waliło niesamowicie mocno.
W biegu jedenastym zaliczka punktowa drużyny gości stopniała do zera i wydawało się, że Stelmet Falubaz może nabrać rozpędu i rozstrzygnąć sprawę awansu jeszcze przed ostatnim wyścigiem. Zawodników i sztab Wilków nie opuszczała jednak nadzieja. – Nie było żadnego zwątpienia. W pewnym momencie zaczęła się nerwówka, bo gospodarze odrobili stratę z pierwszego meczu, ale my byliśmy w miarę spasowani. Do tego Andrzej Lebiediew wykonał świetną pracę, rezerwy taktyczne działały. Była męska walka.
Feralny wyścig czternasty
Pierwsza odsłona biegu czternastego zakończyła się fatalnie wyglądającym wypadkiem, w którym udział wzięli Mateusz Szczepaniak i Max Fricke. Jak zawodnik Wilków widział tę sytuację? – Na poprzednim łuku Max wyjechał szerzej, a ja wyskoczyłem z krawężnika. Zacząłem wysuwać się pod bandę, ale nie chciałem zamykać rywalowi bramy. Gdybym to zrobił, to on musiałby wcześniej zamknąć gaz. Tak się nie stało i mógł jechać dalej, podjechał pode mnie i na wejściu w łuk zahaczył o moją prawą rękę. Nic już nie mogłem zrobić. Pociągnął mnie w prawą stronę. Nie mogłem ani zamknąć gazu, ani zeskoczyć z motocykla. Zupełnie nie spodziewałem się tego kontaktu. W powtórce biegu musiałem zmienić motocykl, ponieważ tamten bardzo ucierpiał po kontakcie z bandą. Szkoda tylko, że był on gorzej spasowany z torem. W drugim podejściu do tego wyścigu jechałem już tylko tak, żeby dojechać. Nie mogłem nic więcej z tego wyciągnąć.
Walczyli do końca
Mecz nie do końca układał się po myśli przyjezdnych, jednak nikt nie składał broni. Szczepaniak uważa, że wola walki i ,,team spirit” były kluczami do ostatecznego sukcesu. – Wszyscy cały czas szukaliśmy jeszcze większej prędkości. Tobiasz Musielak znalazł dobre ustawienia przed ostatnim wyścigiem i od razu było widać efekt. Przez cały sezon tworzyliśmy monolit. Kiedy ktoś pojechał słabiej, to reszta go zastępowała. Tak samo było w tym meczu. Jeszcze kilka dni temu większość na pewno stawiała na Falubaz. Ja do końca wierzyłem w naszą drużynę – kończy z dumą Mateusz Szczepaniak.
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
