Rok 2020 odszedł już oficjalnie w kategorie przeszłości. Wydarzyło się w nim wiele, a wspomnienia z ostatnich dwunastu miesięcy z pewnością pozostaną z nami na długo. Również w 2020 roku niektórzy z żużlowców postanowili odwiesić już na zawsze swój kevlar na kołek. Kogo z nich nie zobaczymy już na torach w 2021?
![]()
Greg Hancock
Nazywany był „ostatnim Mohikaninem”. I w 2020 roku powiedział „stop”. Jedna ze światowych legend speedwaya, aż czterokrotnie udowadniał, że jest najlepszym żużlowcem na świecie – Greg Hancock. Po rocznej przerwie od żużla, po której dostał od organizatorów SGP dziką kartę, w 2020 roku miał powrócić na tor żużlowy. Jednak na początku roku, postanowił ogłosić decyzję, że czynne uprawianie sportu żużlowego jest już dla niego przeszłością. Powodem zakończenia kariery przez 50-letniego Hancocka była sytuacja rodzinna. Zdecydował się on zamknąć rozdział życiowy związany z żużlem i zaopiekować się swoją żoną, którą dotknęła poważna choroba.
Nie byłoby kibica czarnego sportu, który nie znałby sylwetki pochodzącego z Kalifornii żużlowca. Był on wzorem profesjonalizmu i postawy w duchu sportowej fair play rywalizacji na torze, jak i poza nim. Pod kątem sprzętowym był zawsze przygotowany na najwyższym poziomie. Cenili go kibice, cenili go i przeciwnicy. Aż 69 razy, podczas swojej żużlowej kariery, stawał na podium w cyklach Grand Prix, z czego 21 na najwyższym miejscu. Do worka indywidualnych osiągnięć, oprócz czterech złotych krążków, dorzucił również dwa srebrne i trzy brązowe.
W polskich rozgrywkach związany był m.in. z Włókniarzem Częstochową, Unią Leszno, czy Falubaz Zieloną Górą. W sezonie 2020 parafował kontrakt warszawski z klubem Rybnika. W cyklu Grand Prix, w którym dostał dziką kartę, zastąpił go niemiecki zawodnik, Martin Smolinski. Niefortunnie jednak, nabawił się on kontuzji, która wykluczyła go z udziału w cyklu.
Jurica Pavlic
Był ostatnim zawodnikiem pochodzenia chorwackiego, który ścigał się na poziomie międzynarodowym. Podjęcie przez niego decyzji o zakończeniu kariery było i jest niepowetowaną dla speedwaya w rodzimym kraju Pavlica. Informacja nie spotkała się z większym zaskoczeniem ze strony sympatyków żużla. Chociaż w sezonie 2020 związał się z klubem z pierwszej stolicy Polski, nie udało mu się jednak wyjść na prostą w swojej sportowej karierze. Od kilku sezonów Jurica Pavlic nie jeździł regularnie i podpisanie kontraktu z Car Gwarant Kapi Meble Budex Startem Gniezno, było dla niego ostatnią szansą. Niestety, poza składem znalazł się już na początku sezonu.
Dla polskich kibiców Pavlic kojarzyć może się głównie z Unią Leszno, której barw bronił przez sześć sezonów w latach 2007-2012, a następnie w 2017 związał się z klubem jako uzupełnienie składu. Największe swoje tryumfy Pavlica święcił m.in. w 2008 i 2009 roku, kiedy wywalczył odpowiednio brązowy i srebrny krążek w IMŚJ. Drużynowo zaś, wspólnie z Unią Leszno, zdobył cztery medale DMP (złote w 2007 i 2010 roku, srebrne w 2008 i 2011 roku).
Artur Czaja
Wychowanek częstochowskich Lwów, który swoją przygodę z żużlem rozpoczynał w 2011 roku, szybko będąc zauważonym przez środowisko żużlowe i uznanym za zawodnika ze sporym potencjałem. Dla swojego macierzystego klubu punktował przez łącznie pięć lat (2011-204, 2016). Najważniejsze osiągnięcia Czai to m.in. Drużynowe Mistrzostwo Europy Juniorów w 2013 roku, czy pierwsze miejsce w Młodzieżowych Drużynowych Mistrzostwach Polski Par Klubowych w tym samym roku. Jako członek kadry narodowej do lat 21 brał udział m.in. w dwóch finałach mistrzostw Europy.
W przypadku Czai również mówiło się w środowisku żużlowym o możliwym przerwaniu kariery. Pierwsze takie głosy pojawiły się już po zakończeniu sezonu 2019, którego zawodnik nie mógł zaliczyć do najbardziej udanych. Po słabych występach w ROW-ie Rybnik w 2018, żużlowiec odjechał jeszcze słabsze rozgrywki w tarnowskiej Unii. W trakcie ówczesnego okna transferowego zdecydował się jednak na dołączenie do Polisa i Łęgowika, podpisując kontrakt warszawski z zespołem z Opola. Przejście o jeden stopień niżej w klasie rozgrywek miało oczywiście pomóc wychowankowi Włókniarza w poprawieniu wyników na torze.
Na próżno jednak można było wypatrywać 26-latka na treningach w Opolu. Dopiero przed rozpoczęciem drugoligowych rozgrywek, klub poinformował o zakończeniu kariery przez swojego zawodnika. Ostatecznie były żużlowiec zdecydował się na odejście od ścigania na rzecz pracy w rodzinnym interesie.
Mikkel Bech
W przeszłości uważano go za jednego z większych talentów duńskiego żużla. Decyzję o zakończeniu kariery, w przeciwieństwie do pozostałych żużlowców, kibice przyjęli ze sporym zaskoczeniem. Jak mówił sam zainteresowany po zakończeniu sezonu, chęć odejścia od ścigania podjął już wcześniej. Kierowały nim przede wszystkim motywacja, by podążyć w życiu inną ścieżką, mniej stresującą. Wpływ na Becha miał już też brak takiej pasji do jazdy na żużlu, jaką posiadał w sobie wcześniej.
Duńczyk pierwszy sukcesy w jeździe w lewo zapisywał w swoim żużlowym CV już w klasie 85-125cc. W wieku niespełna 16 lat zadebiutował w cyklu Grand Prix, dzięki otrzymaniu dzikiej karty od organizatorów turnieju. W Kopenhadze zajął ostatecznie 16 miejsce z dwoma punktami przy swoim nazwisku. Już rok później powołany został do kadry Danii, z którą wspólnie walczył w półfinale drużynowego Pucharu Świata w Bydgoszczy. Ze swojej strony dorzucił wówczas siedem punktów do dorobku punktowego.
W polskich rozgrywkach zadebiutował w zielono-czarnych barwach Rybnika. Kolejno związany był z Falubazem i Startem, by ostatecznie trafić do zespołu z Pomorza, z którym podpisał stały kontrakt. W czasie dwóch sezonów był jednym z liderów gdańskiego Wybrzeża, by w minionych miesiącach odjechać w jego składzie tylko dwa mecze, nie dostając szansy ze strony trenera.
Jak się jednak okazuje, duński eskżużlowiec nie porzucił całkowicie tematu sportu żużlowego. W swoich mediach społecznościowych podzielił się informacją o pomaganiu 14-letniemu zawodnikowi, Villadsowi Nagelowi, w jego treningach.
Rafał Okoniewski
Sezon 2020 był dokładnie 25 w karierze sportowej Okoniewskiego. Swoją przygodę ze ściganiem w lewo zaczął w 1996 roku w barwach pilskiej Polonii. Największe sukcesy przyniosły mu czasy w roli młodzieżowca. Przed laty mówiono o nim jako o nadziei polskiego speedwaya. Dwukrotne indywidualne mistrzostwo Europy juniorów, czterokrotny finalista IMŚJ i największy sukces, czyli brązowy krążek IMŚJ z 2001 roku. Na swoim koncie zapisał również wygrane w Złotym, Srebrnym i Brązowym Kasku. Jest więc jednym z niewielu polskich żużlowców, którym udała się ta sztuka.
Antonio Lindbäck
Czy w jego przypadku decyzja o odwieszeniu żużlowego kevlaru na kołek była zaskoczeniem? Po części, tak. Sezon, odjechany pod znakiem pandemii i obostrzeń z nią związanych, nie był dla dwukrotnego Mistrza Szwecji udanym. On sam również nie ukrywał, że ściganie się w tym czasie było dla niego coraz trudniejsze i coraz bardziej uciążliwe. Mimo wszystko kibice spodziewali się, że urodzony w Rio de Janeiro, Lindbäck, spróbuje odbudować swoją formę na zapleczu Ekstraligi w kolejnym sezonie.
Szwed z brazylijskimi korzeniami ma na swoim koncie wiele osiągnięć sportowych. Był stałym uczestnikiem SGP, objeżdżając łącznie 110 wyścigów w jego cyklu. Trzykrotnie stawał na najwyższym podium w turniejach.
Swoją przygodę z żużlem zakończyło w tym roku również kilku Polaków: Sebastian Niedźwiedź, Marcel Kajzer, Jarosław Krzywosz, Dawid Wawrzyniak i Maciej Kuromonow.
Źródło: inf. własna
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
