Trzęsienie ziemi w Opolu! Były dyrektor Kolejarza Grzegorz Grabalski odsłania kulisy swojej dymisji. Praca po kilkanaście godzin dziennie, problemy ze zdrowiem, krytyka działaczy i brak zwykłego podziękowania po pięciu latach służby.
![]()
Pięć lat spędzonych w strukturach Kolejarza Opole dobiegło końca w najgorszym możliwym stylu. Grzegorz Grabalski złożył rezygnację z funkcji dyrektora klubu, a z jego słów wyłania się ponury obraz organizacyjnej wolnej amerykanki, jaka od dłuższego czasu trawiła ośrodek przy ulicy Wschodniej. Zamiast profesjonalnie zarządzanego klubu z najniższej klasy rozgrywkowej, kibice dostali historię o jednoosobowej armii, która próbowała spiąć klubową codzienność własnym zdrowiem. Gdy organizm powiedział dość, działacz postanowił trzasnąć drzwiami.
Zdrowie wystawiło rachunek. Jednoosobowa armia w klubowym biurze
Głównym powodem rozstania dyrektora z opolskim owalem okazało się mordercze tempo pracy połączone z całkowitym brakiem zaplecza osobowego. W minionym sezonie ciężar ciągnięcia czarnego sportu w stolicy polskiej piosenki spoczął na barkach zaledwie trzech osób. O ile sztab szkoleniowy koncentrował się na taktyce, rozstawieniu biegowym i walce o punkty w Krajowej Lidze Żużlowej, o tyle cała biurokracja, finanse oraz marketing lądowały na jednym biurku.
Grabalski musiał jednoosobowo łączyć obowiązki księgowego, sekretarza, specjalisty od marketingu, pozyskiwania sponsorów, a na koniec dyrektora zawodów. Początkowa pasja, która na starcie wymagała po kilka godzin dziennie, z czasem przeobraziła się w etat pożerający całe życie prywatne. W tygodniu oznaczało to twarde osiem godzin dokumentacji i ustaleń, natomiast weekendy meczowe oznaczały trzydniowe maratony w parku maszyn i na stadionie.
– Ostatni sezon był bardzo trudny. W mocno okrojonym składzie musieliśmy poradzić sobie z prowadzeniem klubu. Byłem ja, menedżer i trener, którzy skupiali się przede wszystkim na sprawach sportowych. Cała pozostała działalność spadła praktycznie na jedną osobę – wyznaje były dyrektor Kolejarza na łamach portalu opolska360.
Fizyczne i psychiczne obciążenie doprowadziło do barier nie do przejścia. Działacz otwarcie przyznaje, że praca ponad siły pozbawiła go satysfakcji z przebywania przy czarnym sporcie i uderzyła w jego kondycję zdrowotną.
– Wszystko udawało się doprowadzić do końca, ale kosztowało to bardzo dużo czasu i zdrowia. W moim przypadku to drugie w końcu zawiodło. Dlatego uznałem, że czas na zmianę – argumentuje wprost Grabalski w wywiadzie dla opolska360.
Zarząd w cieniu, a na biurku brak etatów
Kolejnym zarzutem, który doprowadził do decyzji o rezygnacji, była postawa pozostałych osób we władzach opolskiego klubu. Wyłania się z nich obraz głębokiej bierności i braku chęci do budowania stabilnych struktur organizacyjnych. Próby łatania kadrowych dziur wolontariatem czy poświęceniem jednostek przestały przynosić rezultaty, zderzając Kolejarza z sufitowym ograniczeniem rozwoju.
W wywiadzie padają konkretne nazwiska. Choć prezes Zygmunt Dziemba dziękował za sprawne dopięcie rozgrywek, to w praktyce brakowało w Opolu ludzi chętnych do wzięcia na siebie realnej odpowiedzialności za funkcjonowanie klubu. Wyjątkowo mocno obwiniona została postawa innego z działaczy.
– Prezes Zygmunt Dziemba dziękował mi za dobrze zorganizowany sezon. Dzięki temu mógł poświęcić więcej czasu innym obowiązkom i nie zajmować się bieżącymi sprawami. Inaczej wygląda sytuacja z Lucjuszem Bilikiem. W mojej ocenie jego obecność ma dziś przede wszystkim charakter symboliczny. Klub potrzebuje natomiast osób, które będą skutecznie pracować na jego rzecz i osiągać konkretne efekty – punktuje Grabalski na portalu opolska360.
Brak etatów dla biura i profesjonalnej obsługi marketingowej sprawił, że Kolejarz zaczął stać w miejscu. Bez zatrudnienia ludzi na stałe, klub nie jest w stanie wykonać organizacyjnego kroków naprzód, a dotychczasowy model oparty na przeciążaniu jednego pracownika musiał zakończyć się katastrofą.
– Nie możemy bez końca łatać kadrowych braków. Bez zabezpieczenia konkretnych etatów Kolejarz nie zrobi kolejnego kroku, bo osiągnął już granice swoich możliwości – ostrzega były dyrektor na łamach opolskiego serwisu.
Głucha cisza na odchodne i gorzki finał
Decyzja o dymisji była nie tylko efektem zmęczenia materiału, ale również poczucia braku szacunku za wykonaną pracę. Przez pięć lat spędzonych przy Wschodniej udało się sfinalizować kilka ważnych inwestycji – pozyskano nowy traktor do przygotowania nawierzchni, wyremontowano schody i ogrodzenia dla kibiców, wdrożono bramki wejściowe oraz internetowy system sprzedaży biletów. Mimo to po złożeniu rezygnacji w klubowych gabinetach zapadła głucha cisza.
Zarząd Kolejarza nie zdobył się na żaden gest podsumowujący wieloletnią służbę działacza. Brak zwykłej rozmowy, podsumowania czy prostej podzięki za pięć lat spędzonych w parkach maszyn w całej Polsce pozostawił ogromny niesmak.
– Po rezygnacji nie utrzymuję kontaktu z zarządem. Nikt nie znalazł nawet chwili, by porozmawiać ze mną po pięciu latach pracy, a to zwyczajnie boli – kwituje gorzko były dyrektor Kolejarza na łamach opolska360.
Odejście Grabalskiego to dla opolskiego ośrodka potężny cios organizacyjny. Pokazuje, że bez zmian w sposobie zarządzania i bez zbudowania profesjonalnego zaplecza osobowego, Kolejarzowi niezwykle trudno będzie utrzymać płynność działania na poziomie Krajowej Ligi Żużlowej.
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
Turniej U24 o Puchar Marszałka Województwa Małopolskiego
European 125cc Youth Track Racing Cup w Pardubicach
74. Turniej o Łańcuch Herbowy Miasta Ostrowa Wielkopolskiego
Finał MEP w Grudziądzu
