Start sezonu w tym roku bardzo się opóźnia. Postanowiliśmy umilić naszym czytelnikom czas oczekiwania na początek rozgrywek żużlowych, przypominając znakomite spotkania sprzed lat – zarówno z najnowszej historii Ekstraligi, jak i sprzed kilku, a nawet kilkunastu sezonów. W siódmym odcinku serii prezentujemy państwu starcie Stelmet Falubazu Zielona Góra i Unibaksu Toruń z 2012 roku.
![]()
Sezon 2011 należał do klubu z Zielonej Góry. Po finałowej porażce z 2010 roku Falubaz zrewanżował się Unii Leszno i zdobył złote medale. Obrona tytułu nie wydawała się najprostszym zadaniem, ponieważ województwo lubuskie opuścił Greg Hancock, a zastępstwo w postaci Rune Holty nie dawało gwarancji punktów na poziomie Amerykanina. Po raz kolejny na walce o tytuł zależało drużynie z Torunia. „Anioły” na mistrzostwo czekały od 2008 roku i chciały pierwszy raz świętować zdobycie złotych medali na Motoarenie. Niezmiennie siła torunian polegała na australijskim duecie Holder i Sullivan. Przed sezonem 2012 do ekipy Jana Ząbika i Mirosława Kowalika dołączył powracający z wypożyczenia Darcy Ward, który zastąpił wspomnianego Holtę, a także Michaela Jepsena Jensena.
Falubaz solidnie rozpoczął sezon i deptał po piętach derbowym rywalom z Gorzowa oraz Tauron Azotom Tarnów. Dużo gorsze wejście w sezon mieli torunianie. Unibax poległ m.in. na własnym obiekcie w starciu z Falubazem oraz na wyjeździe w Rzeszowie i zaczął walczyć o awans do fazy play-off. Ostatecznie te dwie drużyny były ostatnimi, które zdołały dostać się do rundy finałowej, choć „Anioły” o miejsce w czołowej czwórce walczyły z Unią Leszno do ostatniej kolejki. Koniec końców torunianie w półfinale starli się z Tauron Azotami Tarnów, a Falubaz w Derbach Ziemii Lubuskiej musiał mierzyć się ze Stalą Gorzów. Falubaz nie miał większych szans, ale więcej emocji dostarczył dwumecz Unibaksu. Po cofniętym walkowerze na korzyść drużyny z Kujaw, drugie podejście do półfinałowego starcia z „Jaskółkami” obfitowało w emocje. Ostatecznie jednak to zespół z Małopolski zameldował się w finale, a „Anioły” stanęły do walki o brąz ze Stelmet Falubazem.
W rundzie zasadniczej torunianie nie mieli większych szans w domowym meczu z Falubazem. Inaczej było jednak podczas spotkania o brązowe krążki. Unibax dość pewnie rozprawił się z aktualnymi jeszcze mistrzami Polski i pokonał ich 50:40. Do rewanżu obie drużyny przystąpiły osłabione i stosowały ZZ-ki. W żółto-biało-zielonych barwach zastępowany był Davidsson, a po stronie torunian zabrakło Darcy'ego Warda. Falubaz nie mógł także korzystać z usług Holty i Dudka. Nadmienić należy także, że torunianie Pawła Przedpełskiego zastępowali w niemal wszystkich biegach braćmi Pulczyńskimi.
Zielonogórzanie zakończyli rundę zasadniczą na wyższej lokacie, więc wystarczający był dla nich identyczny wynik na domowym owalu. Przy Wrocławskiej od razu przeszli do ataku i zwyciężyli 4:2 w gonitwie juniorskiej, a zwycięstwo dość niespodziewanie odniósł zastępujący Dudka Kacper Rogowski. Po kapitalnym ataku na Sullivana w wykonaniu Andreasa Jonssona takim samym rezultatem zakończył się drugi bieg. Torunianie nie pozwalali jednak uciec Falubazowi. Po upadku w pierwszym podejściu do trzeciego wyścigu, triumf w powtórce odniósł Adrian Miedziński, a następnie jadący bieg po biegu Holder zdołał pokonać Jonssona, co przy punkcie Pulczyńskiego pozwoliło na doprowadzenie do remisu.
Niegroźna kraksa Miedzińskiego i Jabłońskiego z 3. biegu (slajd: TVP Sport)
Nie dość, że zawodnicy Falubazu nie odrabiali start, to na prowadzenie za sprawą kapitalnej postawy swoich liderów wysunęli się goście. Zwycięstwa odnieśli Sullivan, Holder i Miedziński, a za porażkę z wyścigu juniorskiego Kacprowi Rogowskiemu zrewanżował się Kamil Pulczyński, co zaowocowało dwupunktową przewagą ekipy z województwa kujawsko-pomorskiego. Mijały kolejne wyścigi, a zielonogórscy zawodnicy nie mogli znaleźć recepty na znakomicie dysponowanych liderów Unibaksu. Szczególną szybkością imponował mistrz świata. Chris Holder po wpadce w swoim pierwszym wyścigu spisywał się wzorowo.
Przełamanie mogło nastąpić w 11. wyścigu. Para Protasiewicz-Jonsson pewnie prowadziła, lecz upadek zanotował Pulczyński, a wyścig został przerwany i powtórzony. Drugiej szansy od losu nie wykorzystał jednak Miedziński i po podwójnym triumfie Falubaz zdołał odzyskać prowadzenie w meczu. Okazję do zgaszenia rozbudzonych nadziei miejscowych torunianie mieli w kolejnym wyścigu, ale gospodarzom udało się uratować biegowy remis. Co więcej, już po chwili prowadzili aż sześcioma punktami, ponieważ Protasiewicz i Łoktajew zdołali pokonać podwójnie Chrisa Holdera. Rozstrzygnięcie musiały dać wyścigi nominowane.
Przed nominowaniem swoich zawodników menadżer torunian, Mirosław Kowalik, przekazał jednak dość niespodziewaną informację. Okazało się, że Chris Holder z powodu urazu stawu skokowego nie będzie w stanie rywalizować w wyścigach nominowanych. Na domiar złego Ryan Sullivan narzekał na ból dłoni i przypuszczał pękniecie kości. Nic nie układało się po myśli Unibaksu, ale mimo to mogli oni zamknąć sprawę brązowych medali już w 14. gonitwie. Na nic zdał się atak Sullivana na Jabłońskiego, bo chwilę wcześniej Piotr Protasiewicz uporał się z Miedzińskim. Remis oznaczał jedno: Falubaz musi odnieść podwójne zwycięstwo.
Na nogi nie udało się postawić Chrisa Holdera i zmagający się z bólem Sullivan musiał ponownie wspólnie z Miedzińskim stawić czoła Jonssonowi i Łoktajewowi. Po dobrym starcie prowadził Ukrainiec, a dzięki znakomitej przycince na przeciwległej prostej na drugie miejsce wyjechał Andreas Jonsson. Wicemistrz świata z 2011 roku po chwili spadł jednak za Ryana Sullivana, a „kangur” znakomicie bronił się przed nim przez resztę wyścigu. Na czwartym okrążeniu Jonsson powtórzył akcję z pierwszego kółka, mijając zawodnika gości i W69 na moment po prostu oszalało. Sullivan nie godził się jednak na takie zakończenie i postawił wszystko na jedną kartę – zupełnie bez pardonu docisnął rywala do bandy na wyjściu z ostatniego łuku, tuż przed wjazdem na metę i w tych nieprawdopodobnych okolicznościach zapewnił Unibaksowi brązowy medal DMP. Atak Australijczyka był naprawdę ostry, ale stawką było w końcu podium krajowego czempionatu. 49:41. W szale radości torunianie wybiegli na tor i zaczęli ściskać swojego zawodnika. Sullivan był absolutnym bohaterem tamtego spotkania.
Radość Sullivana i pozostałych zawodników oraz członków sztabu po 15. gonitwie (slajd: TVP Sport)
Wywodzący się z Melbourne żużlowiec wywalczył aż 16 punktów i bonus. 11 „oczek” Holdera i 9 Miedzińskiego oraz pojedyncze punkciki młodzieżowców pozwoliły zgromadzić torunianom upragnione 41 punktów. Na 49 po stronie Falubazu złożyły się bardzo dobre występy Jonssona, Protasiewicza i Łoktajewa. Cała trójka uzyskała bliźniaczy rezultat – 13+1. Po tamtym meczu wszyscy mówili jednak o znakomitej jeździe Sullivana. Na ostatnich metrach ostatniego meczu sezonu „Saletra” zapewnił swojemu klubowi medal, a kilka miesięcy później ogłosił zakończenie kariery z powodu kłopotów z kośćmi śródręcza, które dokuczały mu właśnie podczas meczu o brąz. Ostatecznie Sullivan wrócił jeszcze w roli „ratownika” do Torunia w sezonie 2013, ale mimo to wielu kibiców pamięta mecz z 2012 roku jako ostatni popis Australijczyka.
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
Memoriał Petera Cravena
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
