Jednym z tych, którzy upatrywani byli w Sanoku w roli faworytów poza dwójką Rosjan, jest Jimmy Olsén. Szwed z powodzeniem powrócił do jazdy po trzyletniej przerwie związanej z wykryciem niedozwolonych substancji. Podczas zawodów na „Błoniach”, 26-latkowi nie poszło jednak tak, jakby sobie to wymarzył.
![]()
Jimmy Olsen w swojej karierze sięgał już raz po medal Indywidualnych Mistrzostw Europy. Było to w 2014 roku w Kamieńsku Uralskim. Brąz wywalczony w Rosji jest największym dotychczasowym osiągnięciem Szweda, co przyznał w niedawno przeprowadzonej rozmowie z naszym portalem, dostępnej TUTAJ. Kilka lat później nastąpiła przerwa w ice speedwayowej karierze Jimmiego. Po zawieszeniu, wznowił starty w swoim kraju, stając na podium w dwóch rundach Pucharu Szwecji.
W Sanoku miał być jedną z postaci, która kreowana była do najlepszej trójki. Plany pokrzyżowały dwa wykluczenia, które pozbawiły Olsena odpowiedniej liczby punktów. 26-letni zawodnik pokazał „pazur” również w turnieju towarzyskim rozegranym w niedzielę. Tam otarł się o wejście do finału. Zapraszamy do przeczytania rozmowy ze Szwedem, którego styl jazdy z całą pewnością przyciągał oko fanów zgromadzonych w Sanoku.
Damian Kuczyński (speedwaynews.pl): – Jimmy, mamy okazję znów porozmawiać, tym razem w Polsce. Byłeś o krok od wejścia do finału w Turnieju o Puchar Burmistrza Sanoka. Czego więc zabrakło?
Jimmy Olsén (reprezentant Szwecji w ice speedwayu): – Głowa nie była dziś ze mną (śmiech). W biegu półfinałowym nie wiedziałem tak naprawdę, co zrobić. Przez dwa okrążenia zmagałem się z dziurami na torze, na łukach dosłownie skakałem. Na jednym z wirażów udało mi się dobrze rozpędzić. Gdyby mój rywal był kilka metrów bliżej, dałbym radę go wyprzedzić i byłbym drugi. Niestety te odpowiednie wyczucie przyszło za późno, gdy już zbliżała się linia mety.
– No właśnie, w trakcie ostatniego twojego biegu widać było tą szybkość. Wcześniej jej nieco brakowało…
– W trakcie turnieju towarzyskiego miałem trochę problemów z motocyklem. Ponadto nie czułem się zbyt dobrze i nie miałem w swoim ciele wystarczająco dużo siły. Po zanotowaniu defektu wprowadziliśmy trochę zmian, między innymi w kwestii zębatek. Spowodowało to, że potem już znacznie lepiej jechało mi się na motocyklu.
– Po biegu dziesiątym, czyli twoim ostatnim w fazie zasadniczej, wyglądałeś na mocno sfrustrowanego. Po zanotowaniu upadku w nerwach szybko podążyłeś do parkingu.
– Tak. To zdecydowanie nie był mój dzień. Nie wiem, dlaczego doszło w ogóle do tego upadku. Możliwe, że nie było wystarczająco skupienia w mojej głowie. Nie potrafiłem utrzymać prawidłowego toru jazdy i wpadłem w słomianą bandę. Ah, szkoda nawet mówić.
– Zdaje się, że nie wiedziałeś wówczas nawet, że masz jeszcze szanse w półfinale.
– Ja już tak naprawdę się poddałem po tym biegu i poszedłem się przebrać. Przyszedł jednak do mnie mój mechanik i powiedział: Jesteś w półfinale. Nie dowierzałem, ale mówię, aha, okej i wróciłem do gry. Dostałem wtedy przypływ energii, co widać było na torze. Dwa okrążenia zabrakły do odniesienia sukcesu.
– A jak podsumujesz sobotni dzień rywalizacji?
– Turniej mistrzostw Europy nie był dobry dla mnie. Miałem prędkość, natomiast pojawiły się bardzo duże problemy ze sprzęgłem. Moje starty były wręcz katastrofalne. Byłem zawsze ostatni na wejściu w pierwszy łuk. Traciłem bardzo dużo energii na to, by przedostawać się na przód stawki. Byłoby lepiej, gdybym nie stracił ważnych punktów podczas wypadków, które miały miejsce w pierwszym moim biegu, jak i w późniejszej fazie zawodów.
– Odnośnie tych wypadków, to niektórzy uważają, że jeździsz w bardzo niebezpiecznym stylu, podobnie jak Riihimaki…
– Nie rozumiem, dlaczego ludzie mnie nie lubią. To jest przecież sport kontaktowy i każdy chce walczyć o jak najlepsze rezultaty. Jeżeli ktoś uważa, że to jest niebezpieczne, to nie powinien uczestniczyć w tym sporcie. Jesteśmy przecież „gladiatorami”. Wszyscy jadą o punkty i chcą robić dobre show i widowisko. Tu nie ma miejsca do „miękkiej gry”.
– Co powiesz o przygotowaniu toru i jego stanu podczas zawodów? Mimo ciężkiej pogody przed weekendem, tor wytrwał wszystkie zaplanowane gonitwy.
– Uważam, że tor był bardzo dobry. Nie miałem wcześniej zbyt wielu okazji, by jeździć na takich torach łyżwiarskich. Jest naprawdę długi. Natomiast lód był w porządku. Wiele ludzi myśli, że było sporo problemów w tej kwestii, ja uważam że wszystko zagrało jak należy. Pierwszego dnia był całkiem miękki lód, co dobrze wpływało na komfort jazdy. Podczas turnieju towarzyskiego było trochę ciężej i zrobiło się więcej dziur i nierówności.
– Zamierzasz ponownie zagościć w Sanoku i spróbować poprawienia swoich rezultatów w przyszłym roku?
– Tak, zdecydowanie. Z chęcią przyjadę powalczyć ponownie w Sanoku. Poza tym bardzo lubię Polskę, jako kraj.
Źródło: inf. własna
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
