Matías Ferreras junior poszedł w ślady swojego ojca Matíasa Ferrerasa seniora i też spróbował sił w „czarnym sporcie”. Nie było mu dane osiągnąć jednak tyle, ile ojcu, który w sezonie 1983/84 sięgnął po tytuł mistrza Argentyny. Teraz były – teoretycznie – zawodnik mieszka i pracuje w Polsce.
![]()
Droga Matíasa Ferrerasa potoczyła się w taki sposób, że z Argentyny trafił on na Majorkę, a stamtąd obrał kurs na Polskę. Obecnie mieszka i pracuje w Krakowie, a w naszym kraju posiada cały sprzęt potrzebny do ścigania w lewo. Czynił kroki, by móc trenować w tym roku, ale w grodzie Kraka mu się to nie powiodło, a na inne tory, skąd ma zaproszenia, ma za daleko.
Konrad Cinkowski (speedwaynews.pl): – W przeszłości na żużlu ścigał się twój ojciec. Od początku było przesądzone, że Ty pójdziesz w jego ślady i też zostaniesz żużlowcem?
Matías Ferreras: – Mój ojciec startował sporą część swojego życia. Zakończył karierę w wieku 38 lat. Z początku chciał, abym grał w piłkę, ale nigdy mi nie zabronił trenowania żużla. Zacząłem więc trochę rywalizować, jednak tylko w turniejach indywidualnych w moim kraju.
– Jak rodzina się na to zapatrywała, że też chcesz ścigać się w lewo?
– Cała moja rodzina lubi żużel, zawsze wspierają i nastawiają pozytywnie.
– Jak ważne było dla Ciebie wsparcie ojca?
– Kiedy zaczynałem startować, on już dawno był poza tym sportem, ale zawsze mi dawał dobre rady, żebym nie upadał i czuł się lepiej na motocyklu. Uważam, że żużel jest trudnym sportem i najlepiej jest uczyć się na własnych błędach, jednak zawsze jest dobrze usłyszeć poradę od kogoś doświadczonego.
– Marcel Gerhard to zawodnik, który podobno wywarł na tobie największe wrażenie, gdy zaczynałeś uczęszczać na stadion żużlowy. Możesz opowiedzieć, dlaczego właśnie on?
– Kiedy byłem mały, oglądałem Marcela – Szwajcara ze spektakularną sylwetką, zawsze mi bardzo imponował. Zawsze jechał nisko przy ziemi i szybko na motocyklach z ramą na długi tor. Byłem pod wielkim wrażeniem, widząc go. Jest facetem bardzo inteligentnym, skoro zdołał skonstruować własny silnik, który ma dłuższą żywotność.
– Jako żużlowiec wzorowałeś się jednak na Krzysztofie Kasprzaku. Dlaczego?
– Lubię styl jazdy Krzysztofa Kasprzaka, ale w zasadzie podoba mi się wielu zawodników. Wielki Tomasz Gollob i nowe pokolenie – Maciej Janowski i Bartek Zmarzlik. Wielu Polaków to ludzie bardzo zakochani w żużlu.
– Mieszkasz obecnie w Polsce. Jak to się stało, że w swoim życiu obrałeś właśnie taki kierunek?
– Z początku byłem na Majorce. Najpierw poszedłem do pracy z kolegą, który mnie tam zaprosił i wyrobił dowód osobisty. Później, po krótkim czasie zauważyłem, że jestem znudzony i w Hiszpanii nie ma żużla, a młodzi ludzie nie znają sportów w ogóle. Zdecydowałem się więc poszukać pracy w Polsce, aby móc chodzić na zawody i mieć możliwość trochę potrenować na motocyklu. Znalazłem zatrudnienie tu, w Polsce, i wyjechałem z Hiszpanii.
– Uczęszczasz na mecze w naszym kraju czy raczej preferujesz oglądanie speedwaya w telewizji?
– Bardziej lubię iść na stadion, oglądać żużel, szczególnie w nocy, słuchać dźwięku silników i wąchać metanol. W telewizji nie widać szybkości, adrenaliny i emocji u fanów. Jednak regularnie oglądam zawody w telewizji lub Internecie.
– Wiem, że w Polsce masz cały swój sprzęt i chcesz spróbować swoich sił na naszych torach, choć bardziej w amatorskiej wersji. Czyniłeś już kroki, aby wystartować w jakichś zawodach?
– Tak, mam wszystko. Ciężko mi jest, będąc samemu, ale pozostaję w kontakcie z Marcinem z Rawicza, a także Maćkiem, który tworzy mały klub w Przemyślu przy granicy z Ukrainą i zapraszał mnie na treningi. Mam jednak daleko do tych miast, co utrudnia mi możliwość uczestniczenia w tych treningach. Próbowałem.
– A nie myślałeś o tym, aby spróbować znaleźć angaż w którejś z drużyn? Chociażby w Wandzie Kraków, skoro tam mieszkasz?
– Kontaktowałem się z klubem za pomocą wiadomości i wiele razy chodziłem na stadion pytać, czy mógłbym trenować, ale klub miał problemy organizacyjne. Treningów było mało albo pokrywały się z moimi obowiązkami zawodowymi.
– Jak oceniasz obecny stan żużla w Argentynie?
– Niestety teraz nie jest w najlepszej kondycji, ale mam nadzieję, że będzie lepiej. U nas też jest wspaniała tradycja tego sportu i wielu ludzi, którzy kochają żużel. To jedyny kraj w Ameryce Południowej z taką dyscypliną.
– A jego przyszłość? Myślisz, że ten poziom ma szansę być nieco wyższy przede wszystkim pod kątem organizacyjnym i finansowym?
– Organizacyjnie, krok po kroku, zawsze szedł do przodu. Mieliśmy IMŚJ w Bahía Blanca, a Argentyna otrzymywała miejsca w kwalifikacjach do Grand Prix i IMŚJ. Wcześniej było dużo trudniej o takie przywileje. To podwyższa poziom, ale finanse zależą od sytuacji ekonomicznej kraju. Być może produkcja silnika lub części w kraju zmniejszyłaby koszty, poprawiając perspektywy na jazdę i rozwój przyszłych młodych profesjonalistów.
– Grand Prix w Patagonii to twoim zdaniem dobry pomysł? Czy jednak lepiej byłoby obrać kierunek np. na Bahía Blanca?
– Myślę, że to dobry pomysł. Patagonia najwyraźniej otrzymuje pomoc finansową na budowę stadionu żużlowego od części firm i rządu do spółki z Armando Castagną i Discovery. Pomysłem jest rozszerzenie sportu na inne miejsca, co wydaje się być bardzo dobrym pomysłem. W przypadku Grand Prix idealna byłaby organizacja dwóch rund. Jednej w Patagonii i drugiej w Bahía Blanca. Między Neuquén w Patagonii i Bahía Blanca jest tylko 500 km.
– Dziękuję za rozmowę. Czy chciałbyś coś dodać na koniec od siebie?
– Dziękuję za skontaktowanie się ze mną. Pozdrawiam żużlowych przyjaciół z Polski i całego świata. Widzimy się najszybciej jak to możliwe na jakichś zawodach. Ściskam mocno!
źródło: inf. własna, współpraca: Artur Pisarek
Aby nie przegapić najciekawszych artykułów kliknij obserwuj speedwaynews.pl na Google News
Obserwuj nas!
3. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
2. runda Indywiudalnych Mistrzostw Australii
1. runda Indywidualnych Mistrzostw Australii 
Phil Crump Solo Classic
FINAŁ Indywidualnego Pucharu Polski 85-140cc w Wawrowie
